Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΑΓΟΡΑΦΟΒΙΑ



Ένα ενήλικο κοριτσάκι μπουσουλάει σαν μωρό. Βέβαια για να μπουσουλήσεις, είσαι «στα τέσσερα»! Φοβάται να πάρει τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς άγνωστη κατεύθυνση. Όταν ανοίγει απότομα η πόρτα του λεωφορείου και βλέπει τους επιβάτες να είναι «ο ένας πάνω στον άλλο» τρέμει και έχει ταχυκαρδία! Αυτή η σκηνή της  θολώνει το βλέμμα και μια μαύρη δίνη την ρουφάεaι προς το πάτωμα. Την κάνει «ένα» με την γη.
Πήγε στον ειδικό. Έμεινε ένα πεντάλεπτο και πήρε την διάγνωση «αγοραφοβία». Της παγιώνουν το σύμπτωμα. Το ταριχεύουν σαν μούμια στον χώρο και στον χρόνο, εξαλείφουν τα ίχνη του εγκλήματος  και την προτρέπουν να ταυτιστεί μαζί του και να γίνει λειτουργική.
 «Ποιος, τι, πως, πότε;!, Θυμήσου!»
«Κανείς…» λέει το κοριτσάκι.
Η ανάκριση συνεχίζεται και το να προσπαθείς να θυμηθείς είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεχάσεις!
Εδώ όμως αρχίζουν τα πονηρά κόλπα, με την διάγνωση. «Είσαι αγοραφοβική, πάσχεις από αγοραφοβία!». Σου λένε κάτι που δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. Το απομονώνουν από εσένα. Το παίρνουν σαν προϊόν μέσω διάγνωσης. Σου το ξαναδίνουν πίσω με ένα πλεόνασμα άγχους: «Και τι θα κάνεις τώρα; Θα ζεις σαν ανάπηρη, δεν θα μπαίνεις σε λεωφορεία, δεν θα μπορείς να πας πουθενά!»,
«Παναγία μου!» φωνάζει το κοριτσάκι «τι συμφορά με βρήκε!».
Σε τρομάζουν τόσο που σκέφτεσαι την κατάρα του Θεού, την άτιμη την Τύχη, την πουτάνα τη ζωή, και αποσύρεις κάθε επιθυμία από οτιδήποτε γιατί έχεις αυτό! Σου δίνουν χάπια που σε στέλνουν στο κρεβάτι σου τουλάχιστον για δωδεκάωρα ύπνου, χωρίς όρεξη, χωρίς ερωτική επιθυμία, για να αντέξεις την διάγνωση και να ζήσεις μαζί της. Θυμάσαι ό,τι σου είπαν να θυμηθείς «φταίει που δεν το πρόλαβες, φταίει που…»
 Σε μαθαίνουν να φοβάσαι τις συμπτώσεις! Να μην αφήνεις τίποτα πια στο τυχαίο συμβάν και στα «παιχνίδια» της ζωής για να μην σε βρει και άλλο κακό. Μια θρησκευτική πρόληψη σε κατατρέχει και εσύ την περνάς για επιστήμη!
Το χειρότερο είναι ότι βάζεις τέρμα στην επιθυμία με την διάγνωση. Η σκέψη σου κολλάει σε αυτό. Τρελαίνεσαι με αυτό. Έχεις απενσαρκωθεί από εσένα. Έχεις γίνει αυτό! Γίνεσαι η «αγοραφοβία» σου!, ενώ πριν ήσουν απλώς ένα ενήλικο κοριτσάκι που φοβόταν…Τώρα θέλεις κι εσύ να απαλλαγείς από την επιθυμία να εξερευνήσεις το τοπίο. Σε έκαναν να θεωρείς ανυπόφορη την επιθυμία και να νιώθεις ασφάλεια στη διάγνωση! Όπου να’ναι τα αντανακλαστικά σου θα κάνουν ρομποτικές κινήσεις και οι ειδικοί θα το θεωρούν πρόοδο.
Θα χτυπάει το καμπανάκι και θα βγαίνεις διάλειμμα, θα χτυπάει το καμπανάκι και θα μπαίνεις στην τάξη με σταυρωμένα χεράκια, θα χτυπάει το καμπανάκι και θα τρως, θα χτυπάει το καμπανάκι και θα σου τρέχουν τα σάλια, θα χτυπάει το καμπανάκι και θα έχεις γίνει εσύ το καμπανάκι που το χτυπάνε…! 
photo gianpal333

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

ΠΙΘΑΝΑ ΣΕΝΑΡΙΑ



«Έχεις τα μάτια του παππού», «έχεις τη μύτη της γιαγιάς»…κτλ. Κάπως έτσι ξεκινούν τα πιθανά σενάρια, από το στάδιο του καθρέφτη, κατά την δική μου ψυχαναλυτική ματιά που διαφέρει σ’αυτό το σημείο από τον Lacan. Δεν πρόκειται για υστερική ταύτιση, προβολή, ενδοβολή και όλα αυτά τα πολυφορεμένα σημαίνοντα. Πρόκειται για φαντασιακά σενάρια που καταστρέφουν το Φαντασιακό και σε αιχμαλωτίζουν σε «συμβολικές» κατασκευές «αν…και…εφόσον…», σε σκηνές και σκηνικά μιας ταινίας που δεν σκηνοθετείται ποτέ.

«Γιατί δεν φεύγουν τότε από τα πιθανά σενάρια;»

«Γιατί περνούν τη ζωή τους μελετώντας σενάρια φυγής…!»

Η Hannah Arendt μιλάει για το κακό που δεν είναι ριζικά κακό αλλά ρηχό, σε επιστολές προς τον Gershom Scholem  και ο Karl Jaspers αλληλογραφώντας με την Hannah Arendt (1946) της τονίζει την επίπεδη κενότητα του κακού που σαν τα βακτήρια προκαλεί επιδημίες που εξολοθρεύουν πληθυσμούς παραμένοντας απλώς βακτήρια. Συμφωνώ μαζί τους. Θα το προχωρήσω λίγο παραπέρα ψυχαναλυτικά με ένα ερώτημα που δεν είναι από αυτά που διαιωνίζονται για να περνάμε τη ζωή μας με αναλυτικούς γρίφους χωρίς καμία απάντηση.

 «Πως διασπείρεται το κακό σε μια ρηχή επιφάνεια;»

«Πως αλλιώς…με πιθανά σενάρια»

Είναι ανάλαφρα σαν τα σίριαλ. Περνάς από το ένα στο άλλο γλιστρώντας από σημαίνον σε σημαίνον χωρίς εμπόδιο. Χωρίς να ζεις κανένα από αυτά. Έχουν μέσα τους μύθους, θρύλους, ήρωες, θριάμβους, θυσίες και πάνω απ’όλα λατρεία για  κάποιον ή για κάτι. Λατρεύεις το πολύτιμο αντικείμενο σου με ένα κόμπο στον λαιμό, λαχανιάζεις υπηρετώντας το σε πιθανές εκδοχές σεναρίων και σέρνεσαι ξωπίσω του σαν σκυλί με ένα αόρατο περιλαίμιο. Όποιος λατρεύει δεν κουνιέται από τη θέση του. Κάθε λατρεία έχει το τελετουργικό της που εκτελείται με ακρίβεια και συνεχώς εμπλουτίζεται την τάδε και την τάδε ημερομηνία.

Καταλήγεις έτσι παραλυτικός μπροστά σε ένα σπασμένο καθρέφτη σεναρίων με μια μπίρα στο χέρι επινοώντας σενάρια για να γλιτώσεις.

Καθώς τρέχεις από το ένα σενάριο στο άλλο δεν μπορείς να σταθείς και να αναλύσεις έστω ένα από αυτά για να δεις ότι καταρρέει. Συνεχίζεις να σερφάρεις σε ακύμαντα νερά ενώ σε γυροφέρνουν καρχαρίες. Η παραλυσία των σεναρίων είναι αυτοάνοσο νόσημα. Ακόμα και το πτερύγιο του καρχαρία να δεις με την άκρη του ματιού σου θα το περάσεις για πανί ιστιοφόρου… 
photo gianapal333

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟ ΣΟΚ



Κάτι που είδες ξαφνικά ή που άκουσες, ένα ξύπνημα της ασυνείδητης εικόνας του οπτικού ασυνειδήτου προκαλεί το πρώτο σοκ.
Ένα αγοράκι έχει ακροφοβία και όχι υψοφοβία. Αν βρεθεί στην άκρη στο χαντάκι είναι σίγουρος ότι θα πέσει μέσα. Θυμάται όταν ήταν πιο μικρός να τρέχει προς την παραλία και την τσιρίδα της μάνας του να τον σταματά. Αυτή την τσιρίδα την πήρε όλη μέσα του. Αυτό ήταν! Κατάπιε την ένταση της φωνής της, τον τρόμο, την φρικαρισμένη εικόνα της και την αναπαράγει μέσα του με την αναπαράσταση της τρομακτικής παραλίας…
 Ένα κοριτσάκι βλέπει από πολύ μικρό την γιαγιά του να σκουπίζει τις αυλές, την μάνα του να μαγειρεύει, να πλένει, να καθαρίζει το ήδη καθαρό σπίτι ξανά και ξανά, τον πατέρα του πότε να κατεβάζει ελιές και πότε να κάθεται στον καφενέ του χωριού και όλους μαζί να τρώνε τις Κυριακές στα σόγια και τρελαίνεται! «Είναι τρελό!» φωνάζει. «Τρώνε, δουλεύουν, καθαρίζουν, πότε στον καφενέ και πότε στα σόγια, κάνουν παιδιά και μετά πεθαίνουν. Είναι τρελό!» Την ακούνε να μονολογεί και την περνούν αυτοί για τρελή.
Αυτό κι αν είναι σοκ! 
photo gianpal333

Της λένε πως πρέπει να ζει. Σπουδές, γάμος, παιδιά κτλ., και ας μην είναι η ίδια μέσα σ’όλα αυτά. Ας κρύβεται μέσα στα «ρήματα» των άλλων. Ας είναι ημι-ζωντανή, ημι-λιπόθυμη, ημι-πεθαμένη. Ας είναι, και τι μ’αυτό; Τότε είναι που αγωνιά. Την τυλίγει ένα αίσθημα θανάτου.
«Φοβάσαι τον θάνατο» της λένε.
«Φοβάται αυτούς που είναι ήδη νεκροί. Τον δικό τους θάνατο φοβάται που της στραγγίζει την ζωή…». Αυτή είναι η αλήθεια. Η αγωνία από μπροστά, ο φόβος του θανάτου τους από πίσω. Και το αγοράκι και το κοριτσάκι χωράνε μέσα στα τραυματικά συμπτώματά τους ή κάνουν τα τραύματα συμπτώματα και τα κρύβουν κάπου στο σώμα τους. Απέξω φαίνεται μόνο ένα διάχυτο άγχος. Αγχώνονται για το τίποτα. Τότε είναι που πλακώνουν οι «ψ» και πάνε να εξολοθρεύσουν το άγχος και μαζί με αυτό και το ίχνος εντοπισμού του υποκειμένου του ασυνειδήτου. Το σύμπτωμα αυτών των παιδιών, μαζί με τόσα άλλα, είναι η δική τους στρεβλή και κακοχαραγμένη «γραμμή διαφυγής» από τους νεκροζώντανους ενήλικες με το «όλα καλά!» στα χείλη τους. Αν όμως οι αετονύχηδες των «ψ» καταστρέψουν την «γραμμή», την ρίξουν στον λήθαργο με φάρμακα, ή προσπαθήσουν να την «ισιώσουν» με καταναγκαστικά μέτρα, για να την συμβιβάσουν με τις δικές τους γραμμές επιστροφής στο matrix του φόβου, τότε θολώνουν τα νερά και τα παιδάκια ξεχνούν γιατί είχαν χαράξει αυτή την γραμμή. Ξεχνούν την διαφυγή. Ξεχνούν και την έξοδο!  Αν συμβιβαστείς με το σύμπτωμά σου, «τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά..» σου λένε οι φαρμακόγλωσσες, τότε επωμίζεσαι και το πτώμα του Άλλου πάνω σου και αρρωσταίνεις με την δική του αρρώστια που στην μεταβιβάζει.
Η αρρώστια λέγεται «ανοσία στην σκλαβιά»

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ



Πάνω στη σκηνή βάζουν σαν εκθέματα τους ανθρώπους «από δω ο ψυχωσικός…», «από κει ο σχιζοφρενής…». Τους κάνουν παγίδες-ερωτήσεις ξέροντας ήδη τις απαντήσεις. Ο ηθοποιός που κατά λάθος βρέθηκε στο κέντρο της επικαιρότητας, σε ένα από τα project εκπαίδευσης των «ψ», είναι και κομπάρσος μαζί. Κοκκινίζει, σαστίζει, χάνει τα λόγια του και ό,τι πει ή δεν πει επιβεβαιώνει την δομή του. Οι θεατές εκπαιδευόμενοι αντί να χειροκροτούν σημειώνουν πυρετωδώς στα μπλοκάκια τους την κάθε του λέξη, την κάθε σύσπαση μυών, τον κάθε μορφασμό, το κάθε τραύλισμα και εμπλουτίζουν το θεωρητικό τους πλαίσιο στο οποίο θα τον χώσουν με το ζόρι. Χωράει, δεν χωράει.

Οι Gilles Deleuze-Felix Guattari (Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια) προτρέπουν για «γραμμές φυγής». Να επινοήσει ο καθένας τις δικές του. Συμφωνώ. Επιπλέον, θα σας έλεγα, να χαρτογραφήσει ο καθένας τον δρόμο του προς την έξοδο από τους ομόκεντρους-κεντρομόλους κύκλους των σεκτών που κάνουν τους ανθρώπους εκθέματα, προϊόντα και πολύτιμα μερικά αντικείμενα με κόστος την ζωή τους. Η παρουσίαση ασθενών είναι διαχείριση ασθενών. Η ψυχή και το σώμα αποσυναρμολογείται όπως θα γινόταν με κάποιο μηχάνημα, σπάει σε συστήματα ερωτογενών ζωνών, νησίδων αποκλεισμού, τους λείπει το ένα, τους λείπει το άλλο, πρέπει να προλάβουν το τρίτο το μακρύτερο και όλο και γεμίζει το τεφτέρι των «ψ» με νέες κοπές διαταραχών μέσα στις υπάρχουσες δομές.

Τους βλέπετε τους ομόκεντρους κύκλους;
photo gianpal333

Όσο κι αν προσπαθείτε, ούτε ο Lacan το κατάφερε, ο κύκλος δεν εξίσταται. Ο κύκλος πάει από αφετηρία σε τέρμα αργά ή με αυξανόμενη ενορμητική επιτάχυνση μέχρι να γίνει θηλιά και να σας πνίξει. Σας το χρυσώνουν όμως το χάπι για να μην δίνετε σημασία στους κύκλους που σας φέρνουν ίλιγγο και ασφυξία. Απλά να σκέφτεστε την αξιολόγηση, την λειτουργικότητα της απόλαυσή σας, την ταξινόμηση, την ναρκισσιστική προσάρτηση νέων αντικειμένων και πάει λέγοντας…

Στο τέλος καταλήγετε με ένα σύστημα φαντασιώσεων ειδικά για σας. Με ένα ορθοπεδικό μοντελάκι. Ένα κηδεμόνα που σας κρατάει σε ακινησία. Αν έχετε τάσεις φυγής θα σας βγάλουν τρελούς! Ενώ είσαστε ρακένδυτοι και ακινητοποιημένοι κοιτώντας το ταβάνι ονειρεύεστε πακέτα διακοπών. Αλλά κι αυτά είναι εντός του στρατοπέδου. Όλα εντός του τουριστικού συγκροτήματος, οι τρόφιμοι να κόβουν βόλτες σαν ζόμπι γύρω-γύρω και μια παραλία περιφραγμένη ακριβώς απέξω. Ορίζοντας πουθενά…!

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ (Das Ding)



H εσωτερική διαρρύθμιση του χώρου είχε σχήμα ομόκεντρων κύκλων. Ο μεγάλος κύκλος ήταν η Βαβέλ, ο μεσαίος τα στρατόπεδα και εντός του ο μικρότερος ήταν τα κελιά των Κρατουμένων. Τα κελιά είχαν κλειστό σύστημα παρακολούθησης, κλειδιά, κλειδαριές και σύρτες.

«Απαγορεύεται η έκπληξη!» έγραφε η επιγραφή πάνω από κάθε κελί σαν υπόδειξη στάσεων σεξ σε μπουρδέλο. Αν το ανέλυες θα έμενες με την επιγραφή στο χέρι να σου βγάζει όλο καινούργια σημαίνοντα χωρίς κανένα νόημα. Αυτό που καταλάβαιναν όλοι ήταν ότι δεν μπορούσαν να απατήσουν το μπουρδέλο τους. Δεν μπορούσαν να πετάξουν το κλειδί που κάπου το έβαλαν και το ξέχασαν, ίσως σε κάποια τρύπια τσέπη, δεν μπορούσαν να… Κάθε ρήξη, κάθε ράγισμα της κλειδαριάς, κάθε κλωτσιά στο κούφωμα της πόρτας θα έφερνε την Παρανοϊκή Πρόληψη Υγείας στο κεφάλι τους και θα άρχιζαν τα ζόρικα. Πονάς εδώ…πονάς εκεί…γιατί δεν έκανες την τάδε και την τάδε εξέταση…και μια σωρεία από απειλές και τιμωρίες που θα τους έκοβε και τον ύπνο. Το μόνο που τους είχε απομείνει…

Όταν είχαν αυπνίες μπορούσαν βέβαια να κόβουν βόλτες στον αυλόγυρο, κάτι σαν μεγάλο μπαλκόνι, έξω από κάθε κελί. Άναβαν κανένα ηλεκτρονικό τσιγάρο, τράβαγαν καμιά τζούρα και ξανάμπαιναν από μόνοι τους σε λίγο στο κελί τους. Μέσα στα κελιά νιαούριζαν ή γαύγιζαν σκυλόγατα. Τα είχαν πάρει αναγκαστικά υπό την προστασία τους γιατί δεν έπρεπε να είναι μόνοι τους. Μπορεί να τους έμπαινε καμιά τρελή ιδέα να πηδήξουν από το μπαλκόνι στο βαθύ κενό. Ενώ αν είχαν τα σκυλόγατα ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Θα τα τάιζαν, θα τα πότιζαν, θα τα έβγαζαν έξω για τις ανάγκες τους και δεν θα μπορούσαν δικαιολογημένα να φύγουν.

«Που να πάνε τα πεθαμένα και να αφήσουν πίσω τα ζωντανά τους;»
photo gianpal333

Γύρω από τον αστράγαλο είχαν αλυσίδα με βαρίδια. Ο κρίκος της αλυσίδας έσφιγγε τον αστράγαλο του κάθε Κρατούμενου. Εκτός από τα σκυλόγατα τους κρατούσε έγκλειστους και ο θαυμασμός προς τις αλυσίδες τους. «Από τι υλικό είναι φτιαγμένη η δική σου;», «η δική μου είναι από λευκόχρυσο…». Θαύμαζαν και τα προϊόντα τους «εγώ έχω κάτι παιδιά μαλάματα…», «που να δεις τα δικά μου…ήσυχα…αθόρυβα…».  Οι έφηβες κόρες είχαν τις λιγότερες ελευθερίες και τα περισσότερα παιχνίδια. Έπρεπε να ανεβάζουν «ιστορίες» από τα κελιά τους σε εφαρμογές του διαδικτύου με προσθήκη φατσούλες για να δείχνουν έντονα συναισθήματα. Οι φατσούλες κλαίνε, γελάνε και κλείνουν ματάκια. Ό,τι κάνουν και δεν κάνουν πρέπει να ανεβαίνει σε real time. Αν έφαγαν, αν έβηξαν, αν κάπνισαν πρέπει να το δείξουν με σχετικά βίντεο που τα αναπαριστούν όπως ακριβώς έγιναν. Αν κάποια κατεβάσει καμιά τρελή ιδέα όπως να φορέσουν πιτζάμες και να ξαπλώσουν έξω από καμιά πολυκατοικία εντός του στρατοπέδου θα γίνει άμεσα πράξη. Θα γίνει μόδα, θα γίνει Νόμος και θα ισχύει για όλες. Όποια δεν το κάνει θα είναι σνομπ, ψωνάρα, κτλ. Θα ανεβάσουν σχετικό βίντεο για αυτήν και δεν θα την ξανακάνουν παρέα.

Μερικοί Κρατούμενοι σκέφτηκαν να πεθάνουν στ’αλήθεια. Ήταν όμως τσάμπα κόπος. Ακόμα και αν πέθαιναν δεν θα την γλίτωναν γιατί θα πέθαιναν εκεί μέσα στο κελί τους και όχι έξω από το στρατόπεδο. Μερικοί άλλοι σκέφτηκαν να έσπαγαν την αλυσίδα τους. Ήταν όμως τσάμπα κόπος. Πως θα ζούσαν στο άγνωστο χωρίς αλυσίδες και σκυλόγατα; Θα έφτιαχναν σίγουρα μια άλλη αλυσίδα. Πιο ανθεκτική αυτή τη φορά. Θα την ξαναέσφιγγαν γύρω από τον αστράγαλο και θα την έλεγαν: «φόβο θανάτου».