Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκε σε μια αχυροκαλύβα ένα αγοράκι από χρυσό. Είχε χρυσά μαλλιά…
Η δασκάλα μου δείχνει τον νεοφερμένο πιτσιρίκο που έχει ξανθιά μαλλιά μέχρι την μέση, με σγουρά δαχτυλιδάκια στις άκρες τους και τα πιάνει με μια στέκα προς τα πίσω.
Είχε λοιπόν χρυσά μαλλιά, μάτια από κίτρινο κεχριμπάρι…
«Χρυσή μύτη….!»
«Χρυσή μύτη, χρυσή καρδιά, χρυσά ρούχα, χρυσά χέρια και πόδια!»
Τα παιδάκια το ένα μετά το άλλο απαριθμούν όλα τα χρυσά χαρίσματα αυτού του αγοριού που αρχίζει να τα τρομάζει. Η χρυσή του τελειότητα δεν έχει τελειωμό και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά πέρασαν και οι μοίρες και του έδωσαν και βασιλικό ριζικό. Όταν θα μεγάλωνε θα παντρευόταν την κόρη του βασιλιά!
Ήταν όμως ένα φτωχό αγόρι…
photo gianpal333
«Δεν μ’αρέσουν τα φτωχά αγόρια!» παραδέχεται με κατσούφικο ύφος ένα αγοράκι που το έβαλαν τιμωρία γιατί τράβηξε δυνατά τα μαλλιά της δασκάλας του. Η δασκάλα τον παρέπεμψε «ως περιστατικό» που έχει επαναληφθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες και από κει και πέρα τον γέμισαν παράσημα: διαταραχές άρθρωσης (μιλάει καλύτερα από την δασκάλα), παρορμητικότητα (της τράβηξε τα μαλλιά γιατί του απαγόρευσε το διάλειμμα), προβλήματα συμπεριφοράς (τραβάει μαλλιά όταν του στερούν το διάλειμμα), δυσκολία ρύθμισης εαυτού (δεν κάθεται αδρανές να τρώει τιμωρίες και να λέει και ευχαριστώ) και δυσκολία ενσυναίσθησης (δεν μπαίνει στη θέση της δασκάλας να συμπάσχει μαζί της καθώς τον τιμωρεί).
Χρήζει: Λογοθεραπειών, Εργοθεραπειών, Θεραπειών συμπεριφοράς και πρέπει να ακολουθήσουν την φάμπρικα διαταραχών και οι γονείς με πακέτα Συμβουλευτικής γονέων. Τόσο απλά τύλιξαν το αγοράκι σε κόλλες χαρτί με σφραγίδες και βουλοκέρια ενώ ακόμη είναι τιμωρία ακίνητο στο καθισματάκι του να βλέπει τα άλλα παιδιά από το παράθυρο να παίζουν στο διάλειμμα. Η όψη του προσώπου του είναι μαραμένη αλλά και οι όψεις των πιο πολλών παιδιών είναι πρόωρα γερασμένες. Θυμίζουν ανθρώπους άνω των εξήντα χρόνων. Ελάχιστα παιδιά είναι όντως παιδιά στην όψη, χωρίς ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια και χωρίς λυπημένα μάτια. Το πρόσωπό τους αντικατοπτρίζει το προσωπείο των γονιών και των δασκάλων τους που είναι τουλάχιστον υπερήλικο στην κατάθλιψη. Αναδιπλασιάζουν από την κούνια τους μια ορφάνια που περνάει από γενιά σε γενιά. Κάποιος πρέπει να κάνει τον γονιό των γονιών τους και τον δάσκαλο των δασκάλων τους και αναλαμβάνουν εκείνα τα δύσκολα με μεγάλο κόστος καθώς τους φορτώνονται και στον ώμο. Αυτή η στρεβλή στάση τα κάνει να ζαρώνουν και να μην τα χωράει το σώμα τους. Άλλοτε κρέμεται σαν ξεχειλωμένο ρούχο κι άλλοτε το παρατάνε στο πάτωμα απίστευτα κουρασμένα.
«Δεν θα παίξεις;»
«Βαριέμαι…»

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

ΠΟΙΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Τώρα που ο αυχένας των μαθητευόμενων σκύβει αρκετά δουλικά μπορεί να τους ρίξει ο Επόπτης τους την πρώτη ερμηνευτική σφαλιάρα.
«Εδώ είσαι εσύ…βλέπεις; Συγκεντρώσου!» λέει στον φοβικό μαθητευόμενο και με την ίδια φράση «εδώ είσαι εσύ…» απευθύνεται οργισμένος προς την αιώνια εξηντάχρονη έφηβη που θέλει να φύγει τρέχοντας αλλά κρατιέται, «εκεί είναι ο υπομανιακός…» γράφει σε λευκό χαρτί σαν προπονητής προς τους παίκτες του που είναι στουρνάρια και κινδυνεύουν να χάσουν το ματς από μαλακίες «το πιάσατε;…»
Κανείς δεν απαντάει.
Το ερώτημα είναι μια απλή πάσα προς την ομάδα που πρέπει να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Να αφήσουν την μπαλιά ανεκμετάλλευτη. Τα υπόλοιπα είναι ευκολάκια «που, ποιος, πότε, πως και τα σχετικά…».
Όσο τον κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας άλλο τόσο παρατείνει το ερμηνευτικό μοντελάκι σε ένα θεατρικό μονόλογο.
«Να μην του δίνετε χρόνο. Να του λέτε «τι σου συμβαίνει αυτή τη στιγμή…μείνε στη στιγμή! Αν δεν απαντήσει αμέσως ή πάει να σας αλλάξει πρόταση ή θέμα σταματήστε τον! Αν χρειαστεί βγάλτε τον έξω και από την ομάδα. Απαγορεύστε του την χρήση κινητού, πείτε ότι είναι εθισμένος στο playstation και παραπέμψτε τον στην απεξάρτηση και θα του φύγει όλη η μαγκιά όταν του δώσουν την πρώτη φαρμακευτική αγωγή».
Πίνει μια γουλιά νερό, γλείφει τα χείλη του, σκουπίζει το ιδρωμένο του μέτωπο με την παλάμη του και συνεχίζει ακάθεκτος. «Εμένα όταν πάνε να μου ξεφύγουν από το εδώ και τώρα τους τρελαίνω στην μάνα τους και στον πατέρα τους. Μέχρι την γιαγιά τους ανακρίνω και τους φορτώνω ενοχές από καταβολής κόσμου να δω τους αρέσει να ξεφεύγουν στο παρελθόν; Να δεις μετά πως κάθονται σαν κότες και κακαρίζουν στο κοτέτσι… Αν βρεθεί κανένας αντιρρησίας και μου κάνει τον καμπόσο του ρίχνω 100 ερμηνείες σε 10 δευτερόλεπτα και ζαλίζεται. Πιάνει τους κροτάφους του, βουλώνει τα αυτιά του, πήζει το κεφάλι του, τουμπανιάζει και σε λίγο ξεστομίζει ένα «παραδίνομαι!» που είναι όλο δικό μου!»
Οι οχτώ μίζερες φάτσες σε αυτό το σημείο χειροκροτούν και ο Επόπτης τους κάνει νεύμα να σταματήσουν κορδωμένος σαν παγώνι.
«Ευχαριστώ…αρκετά…»
Μόνο που χάνει την μπάλα για λίγο μέσα από τα πόδια του και ακουμπώντας τις παλάμες του σε στάση προσευχής ψιθυρίζει προς τον αφαλό του «ευχαριστώ Επόπτη… συγγνώμη Επόπτη». Η περιφερειακή του όραση έχει περιοριστεί πολύ, έχει ιδρώσει, έχει αλλάξει δέκα χρώματα και τραυλίζει την επόμενη παρατήρηση προς την ομάδα «από τι είναι φτιαγμένο αυτό το τραπεζάκι;»
Οι οχτώ μίζερες φάτσες έχουν σαστίσει.
«Από ξύλο…» απαντούν με μια φωνή.
«Όχι…από τσίγκο!» τους απαντάει με στόμφο τετράχρονου πιτσιρίκου που δεν θέλει να ακούει διαφωνίες. Το ένα του μάτι έχει αποκλίνει από τον άξονα του προσώπου του και τους κοιτάει σαλεμένο.
«Ένας συνδετήρας έχει πέσει κάτω!»
Και οι οχτώ μίζερες φάτσες κοιτούν προς τα εκεί που δείχνει το δάχτυλό του.
«Τι κοιτάτε σαν βλάκες; Μαζέψτε τον!»
«Τον συνδετήρα;»
«Ποιον συνδετήρα πανηλίθιοι; Τον κρατούμενο που πάει να σας ξεφύγει από το εδώ και τώρα!»
Οι οχτώ μίζερες φάτσες χειροκροτούν ανακουφισμένες για το θεατρικό του Επόπτη. Παραλίγο να την πατήσουν και να τον περάσουν για υπομανιακό…
Πάρτε ασκήσεις για το σπίτι.
Άσκηση πρώτη: Δίνουμε στον κάθε κρατούμενο της ομάδας πέντε πετραδάκια να τα δώσει στον διπλανό του και να πει μια σκέψη για κάθε πετραδάκι στο εδώ και τώρα.
Άσκηση δεύτερη: «Ποιος φαντασιώθηκε τι…». Όποιον πιάνετε να φαντασιώνεται κάτι ,θα τον εξαναγκάζετε να επιστρέφει στο εδώ και τώρα μέσα από βασανιστήρια για να μην ξαναφαντασιωθεί…
«Δεν το κατάλαβα…» διακόπτει η αιώνια εξηντάχρονη έφηβη.
Την στραβοκοιτάζει και της το επεξηγεί «τι δεν κατάλαβες καλέ;! Ας πούμε…αν φαντασιώνεται ότι λιάζεται σε καμιά παραλία θα τον περάσετε μέσα από εγκαύματα, ηλίαση, κινούμενη άμμο κτλ, να δούμε θα του αρέσει να το ξανακάνει ή θα κοιτάει τον απέναντι τοίχο και θα σας λέει και χίλια ευχαριστώ στο εδώ και τώρα;»
Οι οχτώ μίζερες φάτσες ξαναχειροκροτούν και η αυλαία κλείνει για την ώρα… 
photo gianpal333
 

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ

Η Βαμμένη Ξανθιά με γρήγορες κινήσεις ανοίγει το κινητό της στην βάση δεδομένων. Πατάει τον φάκελο «διάγνωση», πληκτρολογεί το όνομά του και σε λίγο με κίτρινο χρώμα επισήμανσης εμφανίζεται μπροστά της η διάγνωση: «Πρωκτικός, ψυχαναγκαστικός τύπος με υστερική εκθήλυνση. Η «πίσω» όψη του είναι ένα κοριτσάκι κολλημένο στον μηρό του και στην κύστη του. Οιδιποδειακός με διπολικό λώρο. Μπορεί να γίνει τέλειος προστάτης κορασίδων, υποκατάστατο μπαμπά και αδερφού, αν ξεπεράσει τις χρόνιες προστατίτιδες που του συμβαίνουν εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης του φαλλού του, ως προστάτης γκομενών. Οι αντενδείξεις είναι…»
«Αρκετά. Κατάλαβα… για γκόμενος εξ’αποστάσεως καλός είναι…»
Η Βαμμένη Ξανθιά με βουλωμένα αυτιά και συναχωμένη μύτη προσπαθεί να καταπιεί τον θυμό της. Δεν αντέχει την επανάληψη. Να επαναλαμβάνεις προς τα πίσω ή προς τα εμπρός, να κολλάς στην κίνηση μέχρι να βγεις. Με μια νέα δράση ξεγλιστράει από τη ζωή αλλά βαριέται του θανατά! Προφασίζεται ότι κάτι πρέπει να κάνει, ότι κάτι έχει ξεχάσει. Στον ώμο της έχει ένα τατουάζ σαν οικόσημο. Είναι ένα μεσαίο δάχτυλο υπερυψωμένο. Το δάχτυλο που κάτι τρίβει ή κάπου τρίβεται και πολλαπλασιάζει την αναπαράστασή του παντού. Η ταπετσαρία της έχει γεμίσει κωλοδάχτυλα. Ακόμη και στον νεροχύτη, παντού βρίσκεις αποτυπώματα από εκεί που έχει περάσει το κάθε δάχτυλο. Δάχτυλο στο στόμα, δάχτυλο-πέος, δάχτυλο στον κόλπο, δάχτυλο να δείχνει τσόντες, δάχτυλο-τιμωρός και παραδίπλα ένας μαμαδομπαμπάς να την προστατεύει κι ένας προστάτης-γκόμενος να της πλένει, να της μαγειρεύει, να την φροντίζει, να της σκουπίζει τα μάτια που τρέχουν από μόνα τους… Πάντα κάποιος θα της πει να βάλει νέους στόχους στη ζωή της με ένα δάχτυλο στη μούρη.
-Βρες καινούργιο γκόμενο!
-Κάνε αποτρίχωση!
-Πάρε καινούργια τσόκαρα!
-Βαριέμαι!
Σε μια ανοιχτή σελίδα διαβάζει κάτι από Kierkegaard στα πεταχτά: «Επανάληψη: μια αγαπημένη που ποτέ δεν βαριόμαστε. Το καινούργιο το βαριόμαστε…»
photo gianpal333

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

O ΤΟΜΕΑΣ ΥΠΕΡΕΓΩ

Ο Τομέας Υπερεγώ δούλευε όλο το εικοσιτετράωρο. Τον στήριζαν οι υποδομές του Όρκου του Ιπποκράτη, οι ψυχίατροι, οι νέες διαταραχές, οι νέες δραστικές ουσίες φαρμάκων, τα εργοστάσια κοπής τρελών, οι υπηρεσίες μαστούρας και οι θυγατρικές τους. Τα κλινικά περιστατικά πήγαιναν και έρχονταν μέρα-νύχτα. Ο Κρατούμενος Π.Ι, ήταν μόνιμος θαμώνας. Το ιστορικό του ήταν γεμάτο με «πρέπει», «μη» και παραβιασμένα «όρια» ασφαλείας. Πότε- πότε τον πήγαιναν σε ανοιχτούς χώρους άθλησης για να αξιολογήσει τα μέλη του και έπειτα τον έκλειναν σε ένα θάλαμο Προσομοιωτηρίου-Γυμναστηρίου για να δουλέψει τους μύες του καλύτερα. Μόλις πονούσε κάποιο γόνατο, ένας ώμος ή η μέση, μια κατευθυνόμενη σκέψη από τον Τομέα Υπερεγώ τον έβαζε ψυχαναγκαστικά να το κάνει να πονέσει κι άλλο για να δει αν θα ξαναπονέσει. Κουβαλούσε ένα ατροφικό ομφάλιο λώρο στον αφαλό του και οι ειδικοί του τομέα του είχαν δώσει διάγνωση σχιζοφρενούς γιατί δεν μπορούσε να συνδεθεί με το οικογενειακό του matrix με κανένα τρόπο. Δεν ήθελε να παντρευτεί, ούτε να κάνει παιδιά αλλά ούτε έπαιρνε και τα φάρμακα που του έδιναν.
photo gianpal333
Τώρα στεκόταν σαν τετράχρονο έξω από το γραφείο της Ψυχαναλύτριας, στην αίθουσα αναμονής, και περίμενε να μπει με ανυπομονησία. Το μπουφάν του το άφηνε πάντα στην ίδια καρέκλα και περνούσε στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι χωρίς τα προσωπικά του είδη.
-Λοιπόν;
-Τα γνωστά, ξέρετε… με πιάνουν αυτές οι ιδέες και δεν λένε να με αφήσουν. Μήπως ευθύνεται ο Τομέας του Υπερεγώ;
-Σίγουρα!...
-Μόνο εσείς με πιστεύετε. Οι άλλοι με περνάνε για σχιζοφρενή…
-Βάλατε πάλι το γόνατό σας στο στόχαστρο;
-Πάλι, και πάλι, και πάλι! Δεν μπορώ να ξεκολλήσω με τίποτα.
-Αν είχατε ένα παιδάκι και σας ζητούσε δυο κιλά παγωτό θα του το δίνατε;
-Όχι…
-Θα σκεφτόσασταν «κάτσε να δω αν θα πονέσει η κοιλιά του;»
-Όχι… έχετε δίκιο
-Γιατί το κάνετε λοιπόν στο σώμα σας;
-Το βλέπετε λοιπόν κι εσείς! Έχω ένα σώμα.
Η Ψυχαναλύτρια τον είδε να γελάει με μηχανικό γέλιο. Τα χείλη του τεντώθηκαν για λίγο και μια λευκή οδοντοστοιχία φάνηκε και εξαφανίστηκε αμέσως. Το ύφος του ζωντάνεψε στην ιδέα και μόνο ότι δεν είναι ένα ακόμη ανθρωποειδές σαν όλα τα άλλα.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Δεν ακούνε πια ούτε οι ψυχίατροι τον ασθενή τους, που είναι κτήμα τους, ούτε οι ψυχαναλυτές τον αναλυόμενό τους. Οι μεν τον ταξινομούν σε ένα κλειστό κύκλωμα διαταραχών, σε μια «Ιερή Βίβλο» σαν εγχειρίδιο ψυχιατρικής και οι δε τον εντάσσουν σε δομές νεύρωσης-ψύχωσης και τον συμβιβάζουν με το σύμπτωμά του. Κάπου στα μισά του δρόμου τους συναντιούνται και η ψυχανάλυση συγχωνεύεται με την ψυχιατρική. Ο αναλυόμενος γίνεται «ασθενής-πελατάκι» και υπακούει, λατρεύει, κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων της φαρμακοθεραπείας, αποδέχεται την κατάταξή του στη χορεία των αναξιοπαθούντων και δεν προσδοκεί καμιά ανάσταση νεκρών. Το μόνο που επιθυμεί πια είναι η καταστολή της επιθυμίας του. Να τον αφήσουν ήσυχο στη νέκρα του και την ορφάνια του.
Πως φτάσαμε μέχρι εδώ;
Στο Σεμινάριο Sinthome (1975-76) του Lacan προηγείται με διαφορά το αυτί! Καλά ακούσατε… α)Το αυτί, β) το μάτι και γ) το παράγωγό τους που είναι το κλειστό στόμα. Για να σας το φέρω στα πλαίσια των λακανικών μαθημίων είναι:(S1+S2=a). Δηλαδή αν συνδέσετε το S1(το σημαίνον που αντιπροσωπεύει το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον) με το S2 (όπου βρίσκεται το τέχνασμα του συνθώματος) θα έχετε ένα παράγωγο απόλαυσης που είναι το «μικρό αντικείμενο α». Όπως ίσως βλέπετε, το «αντικείμενο μικρό α» δεν είναι το «αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας» αλλά δυστυχώς μαρκάρει απλά τον τόπο μιας απόλαυσης. Λέω δυστυχώς γιατί πολλές γενιές ψυχαναλυτών νανουρίστηκαν με μια επιθυμία της επιθυμίας για αυτό το «μικρό αντικείμενο α» που ήταν μόνο το Υπερπραγματικό μιας Υπεραπόλαυσης.
Δυστυχώς…
photo gianpal333
Η Γένεση (Βίβλος) όμως έχει άλλη άποψη. Αντίθετα από την λακανική ακουστική του σημαίνοντος, η σημαίνουσα σειρά είναι η εξής: α) μάτι, β) αυτί και γ) στόμα ανοιχτό ή μισάνοιχτο. Και μάλιστα το καθένα από τα τρία υποδιαιρείται χωρίς να τραυλίζει μια μισή-αλήθεια. Θα σας έλεγα με το χέρι στην καρδιά ότι η ψυχανάλυση ξεκινάει από την Γένεση στην Βίβλο. Αυτή είναι η απαρχή της και όχι ο μύθος του Οιδίποδα και τα οιδιπόδεια τριγωνάκια μέσα στα οποία στριμώχνονται οι άνθρωποι και χάνουν τις αναλογίες και την επιθυμία τους.
Το «αυτί» στις εφαρμοσμένες ψυχαναλύσεις και ψυχαναλυτικές-ψυχοθεραπείες, σημαίνει «στήνω αυτί» στον πόνο του άλλου και κρύβομαι πίσω από ντιβάνια και φωτιστικά δαπέδου ντυμένα με παριζιάνικα υφάσματα για να μην βλέπω και να μην με βλέπουν. Αυτή η απουσία βλέμματος κάνει το βλέμμα πανοπτικό. Αντί να το εξαφανίζει, το πολλαπλασιάζει και το κάνει διαθέσιμο αυτί που ακούει «σαν να βλέπει» διεισδυτικά. Που είναι ο ιχνηλάτης ψυχαναλυτής που ακολουθεί τα ίχνη του αναλυόμενου στον λόγο του και δεν τον προσαρμόζει στο δικό του θεωρητικό μοντελάκι; Που είναι ο ψυχαναλυτής που ακούει χωρίς να κρυφακούει πίσω από ψυχαναλυτικά ντιβάνια βουβός, τυφλός και με χρόνια αλαλία; Συνήθως ζαρώνει στην γωνιά της αυθεντίας του και αποφεύγει το βλέμμα του αναλυόμενου σαν να έχει μολυσματική ασθένεια.
Το Φαντασιακό, το Συμβολικό, ακόμα και το Πραγματικό έχει πάει περίπατο. Στη θέση του καθρεφτάκια, προβολές, συνταγές, αυθεντίες των δήθεν ειδικών και ξύλινη γλώσσα νοσογραφίας παίζουν μπάλα.
Ένα αριστοτελικό ακίνητο κινούν. Μια παντοδυναμία της αδράνειας! Όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς ή εκεί που σε κατέταξαν διαγνωστικά, εκεί θα μείνεις. Από εδώ αρχίζει μια διαστροφική απόλαυση που βγάζει πλοκάμια ομφάλιου λώρου. Ο μεταμοντέρνος-Αδάμ και η μεταμοντέρνα-Εύα, ως κακοπαθημένα ασθενικά παιδάκια, μπορούν να φτάσουν στα πέρατα της γης με έναν ελαστικό λώρο δεμένο στη μέση τους σαν λάστιχο αλλά δεν μπορούν να επιθυμήσουν και να ζήσουν.
Τι κάνει λοιπόν ο Αδάμ και η Εύα για όλα αυτά που κρύβονται μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια τους;
Τίποτα!
Απλώς το ζεύγος «νίπτει τα μάτια του» αντί για το «νίπτει τας χείρας του» του Πιλάτου και τα αποστρέφει από τον τόπο του εγκλήματος. Το ίδιο έκαναν και οι επίγονοι του Lacan και του Freud.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΡΕΛΑΣ

Έβαλε τον ιμάντα στο φουλ. Ένιωσε ένα τσιμπηματάκι στον μηρό και έπαθε μια θλάση. Η θλάση από τον δεξιό μηρό μεταπήδησε στον αριστερό. Εξ’αντανακλάσεως… Έντρομος αφήνει τον ιμάντα να τρέχει χωρίς αυτόν και τρέχει προς την σκάλα του μετρό. Πάει να την ανέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Πάει να την κατέβει αλλά σκαλώνει και το ξανακάνει μανιωδώς. Χώνεται όλος στα σκαλοπάτια σαν να βρίσκεται σε μια εξίσωση που πρέπει να λύσει πάση θυσία για να μην τρελαθεί. Οι περαστικοί τον κοιτούν και κουνάνε το κεφάλι τους με νόημα.
«Πάει τρελάθηκε…»
Εκείνος όμως σκαλώνει και κολλάει. Δεν βλέπει γύρω του γιατί κανείς δεν τον βλέπει πραγματικά. Τον έχουν κάνει πειραματόζωο και τον δείχνουν σε «ψ» συνέδρια και σε ψυχιατρικές κλινικές ενώ οι μαθητευόμενοι «ψ» κρατούν σημειώσεις για αυτό το νέο είδος ψύχωσης. Ο άνθρωπος γίνεται αντικείμενο μελέτης και παρατήρησης σε μεταμοντέρνα στρατόπεδα δια-χείρισης διαταραχών τρέλας. Ενώ παλιά του καρφίτσωναν στο πέτο το διακριτικό του γνώρισμα, ή σαν τατουάζ στο μπράτσο μέχρι να τον εξολοθρεύσουν, τώρα κυκλοφορεί με την ετικέτα της διάγνωσης στο κούτελο μέχρι να τον τρελάνουν τελείως. Οι περαστικοί του ρίχνουν μια ματιά σαν να τον πυροβολούν και αποστρέφουν το βλέμμα τους. Άλλοι πάλι τον χαζεύουν και ξορκίζουν το κακό. «Μπορεί να συμβεί στον καθένα» συλλογίζονται. Τα μάτια τους γίνονται ωχρές κηλίδες και τον κοιτούν χωρίς να τον βλέπουν. Προβάλουν τα δικά τους απωθημένα σ’αυτόν τον φουκαρά και συνεχίζουν τον δρόμο προς το σπίτι τους. Όταν φτάσουν στο τραπέζι της κουζίνας θα τον ξαναθυμηθούν για λίγο. Θα το πουν στους δικούς τους και θα τον ξεχάσουν πάλι. Μετά θα τον ψάξουν στις μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου. Μια περιέργεια τους κάνει να θέλουν να δουν τα συμπτώματα της τρέλας για καλύτερη πρόληψη. Η κηλίδα όμως του τρελού που στάθηκε στο οπτικό τους πεδίο για λίγο έχει γίνει πετρελαιοκηλίδα και λερώνει την όρασή τους.
Όλα έχουν γίνει πια αυτός!
photo gianpal333

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗΣ

-Ζέστη που κάνει!
-Μου’ρχεται να βγάλω το δέρμα μου!
-Εγώ λέω να πάρουμε τους φίκους από τα διαμερίσματα, να τους βάλουμε στον δρόμο μαζί με δυο πλαστικούς φοίνικες, άμμο και πλαστική πισίνα και να βουτήξουμε. Τι λες;
-Τέλεια!
Η τέλεια προσομοίωση! Ούτε καν γεμίζεις το κενό της πισίνας που δεν έχεις με πλαστικά ύδατα που αντί να ρέουν λιμνάζουν. Απλά δεν βλέπεις καμιά πισίνα, ούτε θάλασσα, ούτε τα κάνεις έστω θάλασσα. Κατασκευάζεις την προσομοίωσή τους. Δεν βλέπεις ότι δεν βλέπεις. Φοράς τα μαύρα γυαλιά της διαφήμισής σου. Τα μάτια σου γίνονται γιγαντιαίες γουρλωμένες οθόνες που αντανακλούν μια διακεκομμένη συνουσία. Πάνω που πας να φτιαχτείς κόβεται η σύνδεση με το διαδίκτυο. Η βύθιση στην προσομοιωμένη φαντασίωσή σου είναι ότι πιο πραγματικό μπορεί να σου συμβεί. Μικροαπολαύσεις και μικροδονήσεις σε στάσιμα νερά. Πότε-πότε βυθίζεσαι και σε μια επιφάνεια μορφωμάτων του ασυνειδήτου σαν σε ζελέ που σε τυλίγει από παντού κι εσύ αφήνεσαι στην ζαχαρώδη αγκάλη του. Το ζελεδένιο σου κορμάκι προεκτείνεις στο διαδυκτιακό σου σώμα με ελαστικά links και μηνύματα σε ασώματες κεφαλές. Μετεωρίζεσαι σαν απειλητικός μετεωρίτης πάνω από το ίδιο σου το κεφάλι που το στηρίζουν δυο ατροφικά ξυλαράκια που προσποιούνται τα πόδια. Ζεις και καμαρώνεις σε μια no mans land. Στην Disneyland. Δουλεύεις σαν σκλάβος και σου επιτρέπουν την «έξοδο» τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες για να καταναλώσεις τον πόνο σου στα μπαρ.
photo gianpal333
Όταν πας όμως να βρεις την πραγματική Έξοδο από το τρενάκι του τρόμου μια αόρατη φωτογραφική μηχανή σου τραβάει μια φωτογραφία, από αστυνόμο-φωτογράφο τραβηγμένη, που δείχνει τον τρόμο στο προφίλ σου. Αν θες βγαίνοντας την αγοράζεις για φετίχ. Έπειτα μπορείς να μπεις στα σύγχρονα
Προσομοιωτήρια (Γυμναστήρια) για λίγη τόνωση. Το σώμα διαμελισμένο σε όργανα, συνάψεις και νευρώνες είναι ένα πιθανό σενάριο. Πας για να εκφορτιστείς σαν να είσαι μπαταρία. Ή για να διαπλάσεις τους μύες σου με τόνους ψυχαναγκασμού.
Χάνεις χρόνο και παίρνεις βάρος! Στο έχω ξαναπεί.
Το βάρος δεν το βλέπεις. Είναι αθέατο βάρος και πάει και κάθεται στον αυχένα, στη μέση, στην πλάτη, στην κοιλιά και αποικίζει το σώμα σου. Είσαι υπέρβαρος ενώ δείχνεις ανάλαφρος σαν πούπουλο. Σε έχουν καταντήσει ένα βαρυφορτωμένο μηχάνημα με μια απόληξη νωτιαίου μυελού χωρίς καθόλου διάθεση για σκέψη και όλο νυστάζεις και βαριέσαι.
Που να τρέχεις τώρα…

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΥΤΑΝΑ?

Η ανάγκη εξαλείφεται (η στοματική, η βλεμματική, η πείνα και η δίψα για κάθε καλλιτεχνία) και στη θέση της σφιχταγκαλιάζεται το αίτημα με μια ατροφική επιθυμία. Αυτή η εσφαλμένη στροφή οφείλεται και στον Lacan. Η ασυνείδητη επιθυμία δεν είναι η μετωνυμία των αιτημάτων όπως έλεγε. Όσο και να ψάχνεις «τι ζητάς» δεν θα καταλήξεις στο «τι πραγματικά θέλεις». Η επιθυμία παραμένει η επιθυμία του Άλλου ή μια επιθυμία της επιθυμίας και μένεις μόνο με ένα αδηφάγο αίτημα στα χέρια σου που σου τρώει τη ζωή. Δεν σε κρατούν τα πόδια σου. Δεν έχεις το ηθικό/σωματικό βάρος για να κάνεις άρση και θέση του ποδιού μακριά από το «υπηρετώ» και «Μάλιστα Κύριε!», «Διαταγάς!».
Οι ψυχαναλυτές της εφαρμοσμένης ψυχανάλυσης και οι κάθε λογής «ψ» που επιμένουν να βάζουν «όρια!» στην επιθυμία σου, χωρίς να ξέρουν καν σε ποιον απευθύνονται ή ποια είναι η επιθυμία του, κάνουν τόσο διάφανο το λεκτικό δέρμα της ψυχής του καθενός σαν να μην έχει καν δέρμα η σάρκα του. Και για να πάει στην τουαλέτα θα πρέπει να έχει άδεια πρόσβασης στην λεκάνη από τον ειδικό που τον έχει αναλάβει με μια αντιστοιχία βασιλιά και ακόλουθου. Η άμυνα του δέρματος πέφτει με τα δήθεν «όρια». Μην τυχόν και επιθυμήσεις να είσαι εσύ… Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
«Δεν είμαι εγώ…» λένε οι άνθρωποι και τους συγχαίρουν που δεν είναι εγωιστές.
Το υποκείμενο του ασυνειδήτου κινδυνεύει να μην γεννηθεί ποτέ στον λόγο του και όλοι νοιάζονται πως θα σε κάνουν ζόμπι. Να επιβιώνεις σαν σωματικό σχήμα αλλά να μην ζεις σαν ασυνείδητη επιθυμία που ρέει στον χωροχρόνο. «Να μην είσαι πουθενά…» και να διαχειρίζονται απλά το αίτημά σου. Δεν σε ρωτούν πια:
«Τι θέλεις;»
«Ποιος είσαι;»
Αλλά «τι θέλεις από μένα» και πως μπορώ να δια-χειριστώ το αίτημά σου, το σώμα σου, την σκέψη σου, το ίδιο σου το είναι, σαν να απευθύνεστε σε διαχειριστή πολυκατοικίας ή μάνατζερ επιχειρήσεων. Το μάτι θολώνει αλλά οι βιτρίνες με τα προϊόντα πολλαπλασιάζονται. Γίνεσαι ένα από αυτά. Οι διαφημίσεις σου αφαιρούν και την φαντασίωση. Θα κάνεις σαν να φαντασιώνεσαι. Θα μπαίνεις και θα βγαίνεις στην διαφημιστική αφίσα προσομοιώντας την φαντασίωσή σου και αφού σου τραβήξουν το μάτι, θα σου τραβήξουν και το αυτί! Γενικώς θα τραβιέσαι από δω κι από κει για λίγη δόση… για να ξεφύγεις…και όχι για να φύγεις!
«Έχεις πονοκέφαλο;»
«Χαπάκι»
«Έχεις δυσκοιλιότητα;»
«Χαπάκι»
«Φοβάσαι το σκοτάδι;»
«Χαπάκι»
«Φοβάσαι να γαμήσεις;»
«Χαπάκι»
Είδες πως καλύπτονται οι ανάγκες σου και δεν βγάζεις τσιμουδιά με όλες αυτές τις πιπίλες; Ώσπου να καταλήξουν όλα αυτά στην πραγματοποιημένη ουτοπία της δικής σου εξόντωσης σε μια εξωτική αμμουδερή παραλία αφίσας λίγο πριν φανεί το πτερύγιο του καρχαρία…
Είναι ακριβώς από πίσω σου.

photo gianpal333

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΖΕΙ

Σε μαθαίνουν να είσαι ο καθρέφτης σου. Μια αδρανής μάζα, πάντα κουρασμένη. Ένα σωματίδιο που βυθίζεται σε μια ψυχρή οθόνη. Όταν τα φώτα σβήσουν τα κινητά ανάβουν… Έπειτα αφού θα σε έχουν αιχμαλωτίσει στο καθρεφτάκι σου μπορούν να σε κόψουν σε κομματάκια διαταραχών και να διαχειριστούν το σωματικό σου σχήμα με την βούλα της ιατρικής. Πως θα βγεις απ’ αυτό το στημένο πανηγύρι; Αν δεν έχεις καν ενσαρκωθεί με όνομα, σάρκα, οστά, εικόνα και πνοή ζωής θα είσαι έρμαιο της κάθε οθόνης. Θα βλέπεις το είδωλό σου στον καθρέφτη πικρόχολο και συλλογισμένο. Θα είσαι η εικόνα μιας ανάμνησης του εαυτού σου, δηλαδή μια σκέτη αναπαράσταση. Η σκλαβιά στην μήτρα της Αιγύπτου υπακούει στον νόμο της αδράνειας. Οι παθητικοί σκλάβοι που ήταν και η μεγαλύτερη προλεταριακή δύναμη στην χώρα της σκλαβιάς έσερναν τις αλυσίδες τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Ενσωμάτωναν το έγκλημα στην δομή του σώματός τους και περίμεναν… Το ίδιο και τώρα. Η Αίγυπτος φαντάζει ακόμη με τεράστιο λαβύρινθο μιας ασυνείδητης ενοχής και αυτοτιμωρίας. Κάθε διαδρομή είναι και μια αιώνια επιστροφή στον ίδιο θρήνο και στα ίδια βογκητά.
Ποιος είναι ο τόπος όπου το Όνομα μπορεί να ακουστεί και το Είναι γίνεται ορατό;
«Να ο τόπος, μαζί μου: πάρε θέση πάνω στον βράχο,
και στο πέρασμα της δόξης μου σε βάζω στην κοιλότητα του βράχου
και σε καλύπτω με την παλάμη μου μέχρι να περάσω,
τότε αποσύρω την παλάμη μου κι εσύ βλέπεις την ανάποδή μου,
το πρόσωπό μου δεν θα το δεις» 1
photo gianpal333
Δεν μπορείς να δεις απευθείας το υποκείμενο του ασυνειδήτου, που «μιλάει-χωρίς-να μιλάει» σε πρώτο ενικό πρόσωπο, χωρίς να πέσεις πάνω στο γνωστό σου Εγώ που μιλιέται από τον καθρέφτη παραγωγής συμπτωμάτων. Δεν μπορείς να το δεις ακόμη κι αν είναι μπροστά στα μάτια σου ή στην βάση της μύτης σου όπως τα γυαλιά σου. Συνήθως βλέπεις ένα εξωτερικό χωρίς εσωτερικό ή το αντίστροφο. Τα βλέπεις όλα λεία ή γεμάτα τρύπες αλλά και οι τρύπες είναι ο τόπος μιας λεπτότερης ύλης που πάλι δεν μπορείς να δεις. Έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα και τα αυτιά σου τεντωμένα σε εγρήγορση σαν πορτοπαραθυρόφυλλα που ανοίγουν μόνο απέξω και προς τα έξω αλλά είναι αδύνατον να δεις το υποκείμενο του ασυνειδήτου να περνά. Δεν μπορείς να το δεις και να ζήσεις…
Ο Φαραώ για να βασιλεύει έχει ανάγκη σκλάβους που παράγουν παθητική αδράνεια. Δεν μπορεί να τους ελευθερώσει γιατί έτσι θα απαρνηθεί τον εαυτό του και το βασίλειό του. Θα το σπρώξει στην κατάρρευση. Μια υπερεγωτική ηθική του σκληραίνει ήδη την καρδιά και την παγώνει σε μια διαστροφική απάρνηση που του αποφέρει διαστροφική απόλαυση. Βλέπετε το Υπερεγώ δεν λέει μόνο το χιλιοακουσμένο λακανικό «Απόλαυσε!» αλλά σε πλήττει με ηθικά χτυπήματα κάτω από την ζώνη…
Οι πληγές του Φαραώ είναι τα χτυπήματα των συμπτωμάτων με τις άπειρες όψεις τους. Δεν μπορείς να τα προλάβεις με καμιά πρόληψη υγείας. Ίσα –ίσα που το κάλεσμα για πρόληψη τα πολλαπλασιάζει. Το Υπερεγώ στις μέρες μας δεν λέει καν «Απόλαυσε!» αλλά… «Φρόντισε τον εαυτό σου! Ψάξε στα σπλάχνα σου!» και σχεδόν υπόκωφα σου ψιθυρίζει:
«δείξε μου πως απολαμβάνεις…!»
«δείξε μου πόσο απολαμβάνεις…!» τον χαμό σου.


1 Έξ. 33.21-23.

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΑ ΤΟΥ

Τα παιδιά έχουν καθίσει ήδη σε κύκλο με τα ξύλινα καρεκλάκια τους στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο. Έχουν σκυλοβαρεθεί από την ανάκριση που τους υποχρεώνουν να περνούν κάθε Δευτέρα πρωί. Πρέπει να λένε με τη σειρά στις δασκάλες τους τι έφαγαν, τι ήπιαν, τι μαγείρεψε η μάνα τους το Σαββατοκύριακο και πού τους πήγαν για διασκέδαση. Όλα θέλουν να κάνουν κακά τους. Σφίγγονται και παίρνουν αφύσικες πόζες. Τα βλέφαρα γέρνουν και τα χασμουρητά ακούγονται ως την πόρτα της αίθουσας καθώς την ανοίγω και εμφανίζομαι μπροστά τους με ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Τα προσωπάκια αρχίζουν να κάνουν μορφασμούς και να μου γελούν πονηρά ενώ ταυτόχρονα γνέφουν προς το μέρος μου.
«Γειά σας κυρία Σώτη!...»
Μια στιγμή μετά οι δασκάλες στραβομουτσουνιάζουν. Μου λένε να περιμένω λίγο γιατί η ανάκριση δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Το αγοράκι που απέμεινε τελευταίο κοιμάται με τα χέρια σταυρωμένα στο καρεκλάκι του από το βάρος της αδράνειας. Είναι ξανθούλης με λυπημένο ύφος.
«Ξύπνα!» του φωνάζει η μια δασκάλα και του πετάει ένα διπλωμένο χαρτί στο κεφάλι. Τα παιδιά γελούν με το πάθημά του ενώ η μια δασκάλα ανακρίνει την άλλη.
«Εσύ τι έκανες το Σαββατοκύριακο;»
«Τίποτα. Δουλειές, δουλειές…α, ξέχασα, ήπια και ένα καφέ»
«Εσύ;»
«Κι εγώ τα ίδια»
Η πένθιμη παράσταση τελειώνει και ο φαύλος κύκλος της βαρεμάρας ανοίγει για να έρθει το παραμύθι. Παρατήρησα ότι τα μόνα παιχνίδια που ήταν ελεύθερα για πρόσβαση ήταν η κουζίνα και τα μαγειρικά της σκεύη. Τα παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, ορμούσαν με μανία πάνω τους και τα αράδιαζαν νωχελικά στο πάτωμα. Τα στοίχιζαν και τα κοιτούσαν. Έδειχναν μελαγχολικά και τους εκνεύριζε να μαγειρεύουν όλη την ώρα. Καμιά κατασκευή, κανένα τουβλάκι, τίποτα… Για λόγους πρόληψης, μην τυχόν και τα εκσφενδόνιζαν στο κεφάλι καμιάς δασκάλας, τα είχαν κρύψει από μπροστά τους. Ο μικρός Βίδας μόλις με βλέπει μου φέρνει ένα δίσκο πλαστικό, μακρόστενο, με ένα φλιτζανάκι του καφέ χωρίς πιατάκι κι ένα μπολάκι με ένα φρούτο στο εσωτερικό του. Το πήρα ευχαριστώντας τον και του έδωσα τα θερμά μου συγχαρητήρια. Βρήκε ένα έξυπνο τρόπο να κάνει την αναπαράστασή του. Αφού του πήραν το κατσαβίδι και την βίδα του, τα εγκληματικά χειρουργικά εργαλεία του εγκεφάλου του, εμφάνισε νέα πειστήρια του εγκλήματος για να μην εξαφανισθούν τα ίχνη του. Όλο το περιεχόμενο του δίσκου που μου έδωσε αντικατοπτρίζει το μενού του νοσοκομείου που του έφερναν στο κρεβατάκι του…!
Βλέπετε πόσο εύστοχα διαχωρίζουν τα παιδιά την ανάγκη από την επιθυμία. Ο Lacan το φοβήθηκε και μετέτρεψε την ανάγκη σε αίτημα και την επιθυμία σε επιθυμία του Άλλου. Σχεδιάζει ένα κύκλο πάνω σε μια σφαίρα (αίτημα-επιθυμία) και βρίσκεται στην τοπολογική επιφάνεια του Τόρου. Ο ένας κύκλος μέσα στον άλλο και η συρρίκνωσή τους σε σημείο μας οδηγεί σένα κόσμο που όσο κι αν τον έχουμε στην παλάμη του χεριού μας δεν τον επιθυμούμε. Τον τσαλακώνουμε, τον κάνουμε Ιερό Σκουπίδι, εξετάζουμε τις τρύπες του και πέφτουμε στην Ιερή Σιωπή μιας σαγηνευτικής βύθισης…
Ο μικρός βίδας σπάει τη σιωπή και μου λέει:
«Εσύ περνάς καλά;»
Του γνέφω καταφατικά χαμογελώντας. Είναι το μόνο ερώτημα που δεν τους έκαναν οι δασκάλες τους.
photo gianpal333