Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ



 Σε μαθαίνουν από το νηπιαγωγείο ακόμη ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχεις. Σε παρκάρουν σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης χωρίς καμία δημιουργία ή παιχνίδι. Σε μαθαίνουν αργότερα δημιουργική γραφή και ξεχνάς κάθε δική σου γραφή, εγγραφή, εικόνα, λόγο και αίσθηση της ζωής. Κι εσύ, εξόριστος από εσένα, το μόνο που ζητάς συνεχώς είναι να κατέχεις κάτι ή κάποιον για να καμουφλάρεις την ανυπαρξία σου. Να μην φανεί ότι δεν υπάρχεις κάτω από τα «ρούχα» της δήθεν γνώσης που σου φόρεσαν. Αργοπεθαίνεις από έλλειψη οξυγόνου (πνοή ζωής) και μαθαίνεις να ζεις στο κενό πασχίζοντας να το γεμίσεις με επιβίωση. Κάνεις και ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή η επανάληψη αντί να σε νανουρίζει αυνανιστικά σου ανοίγει τον ίλιγγο της έλλειψης. Το κύριο σημαίνον, ψυχαναλυτικά, είναι πια ο ζεστός κόρφος του Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δεν ελευθερώνει την επιθυμία αλλά την ξαναεγγράφει σαν έλλειψη! Και τότε η θεραπεία συμπίπτει με την βολή της αρρώστιας. Αυτός ο τρελός φαύλος κύκλος είναι πια ο χιλιοτραγουδισμένος ευνουχισμός. Ούτε το λακανικό αντικείμενο μικρό α μπορεί να σε κάνει πια να επιθυμείς γιατί είναι άλλο ένα φάντασμα που πλανιέται στον ψυχαναλυτικό ορίζοντα, όχι σαν αντικείμενο-αίτιο επιθυμίας, αλλά σαν αντικείμενο απόλαυσης. Όταν το κυνηγάς, χωρίς να ξέρεις τι κυνηγάς, και τρέχεις και δεν φτάνεις, δεν πρόκειται για επιθυμητική ροή αλλά για ενορμητική μηχανή απόλαυσης. Όλα αυτά τα πυροτεχνήματα με τα αερικά των αντικειμένων (μικρό α-μερικά αντικείμενα ενόρμησης) στα οποία θυσιάστηκαν γενιές και γενιές ψυχαναλυτών μου θυμίζουν μικρά ειδώλια θεοτήτων και περιφραγμένες σέκτες πιστών που τα υπηρετούν. Τροφοδοτούν το σύμπτωμα με σύμπτωμα και τώρα  το σώμα βγάζει ποικιλία συμπτωμάτων που δεν υπήρχαν πριν. Αναπαράγει τα σφάλματα και τα συμπτώματα που του φόρτωσαν και τα κουβαλάει με ηθική αδράνεια μέχρι θανάτου. Οι φωνές διεισδύουν στα αυτιά που δεν έχουν φραγή ήχου και τρέχεις στον γιατρό για να τα ξεβουλώσει. Τα αυτιά βιάζονται και δεν σε νοιάζει.

Ακούς και φαντασιώνεσαι μόνο…
photo gianpal333


 Ένα τσιμπιματάκι άγχους σε ξυπνάει «αχ, αγχώθηκα…» σαν τσίμπιμα κουνουπιού κάθε τόσο και μετά έρχεται το πλάκωμα στο στήθος και τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά με φωτιά. Ρίχνεις ταφόπλακα στην καρδιά, σκληραίνεις και βαραίνεις. Δεν το λέει η καρδιά σου να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου και να περπατήσεις. Μετά δεν υπάρχουν πια ούτε πόδια ούτε χέρια. Μουδιάζουν, παραλύουν και ένα χέρι/μέγγενη πιέζει τον σβέρκο και σφίγγει χαμηλά τον αυχένα. Η επόμενη κίνηση διαφυγής είναι να φορέσεις τα γυαλιά ηλίου σου στο καταχείμωνο για να τα βλέπεις όλα σαν σε ταινία μέσα από τα ματογυάλια σου. Ενώ παρατηρείς και την παραμικρή απειλητική λεπτομέρεια εξ’αποστάσεως, μέσα από τα γυαλιά, τα τζάμια, την οθόνη του υπολογιστή σου, ανακαλύπτεις έντρομος ότι παρόλες τις προφυλάξεις σου δεν υπάρχεις.

Είσαι παντού και πουθενά αλλά… δεν υπάρχεις.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ



Τα αντικείμενα, σαν γενικοί κουμανταδόροι, κάνουν κουμάντο στα αντικείμενα. Όπου κι αν στρέψετε το βλέμμα σας θα δείτε δίπολα, αντί για δίποδα όντα, αντιστροφές που απλώς σαγηνεύουν, ιπτάμενα αντικείμενα (ιδέες) και φαύλους ομόκεντρους κύκλους στη γη της σκλαβιάς. Δεν αρκεί να εξαφανίσεις την γη, την σκλαβιά ή την Γυναίκα («Η Γυναίκα δεν υπάρχει») όπως λέει ο Lacan, τραβώντας μια γραμμή πάνω στις λέξεις και να συμβιβαστείς με το «τίποτα» της ζωής μέχρι τον θάνατο. Δεν υπάρχει σημαίνον που να σημαίνει το γυναικείο φύλο, ξαναλέει ο Lacan , και έτσι άλλο ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα καταναλωτικά ιερά, το φάντασμα της Γυναίκας-Θεάς, με γάμα κεφαλαίο. Αυτό το μεταλλαγμένο διαφημιστικό τέρας ομορφιάς απορροφάει σαν σφουγγάρι και ξερνάει σαν μεθύστακας ενορμητικές ανάγκες. Δεν επιθυμεί τίποτα και καταρρίπτει το λακανικό ρητό «η επιθυμία είναι επιθυμία του Άλλου». Η σύγχρονη Εύα σε σώμα Αδάμ πάσχει από πτώση επιθυμίας. Αυτό βλέπω εγώ κλινικά και δεν διστάζω να σας το πω σε πρώτο ενικό πρόσωπο χωρίς ρητορικά σχήματα και αέναους κύκλους που νανουρίζουν τις ψυχαναλυτικές ομάδες στον ύπνο του δικαίου. Διαφωνώ σ’αυτό το σημείο με τον Lacan. Η επιθυμία δεν είναι επιθυμία του Άλλου. Αυτή ακριβώς η φράση βραχυκυκλώνει την επιθυμία και σταματάει την ροή της. Είναι ο πρώτος βρόγχος που σας πνίγει. Σας εξαφανίζει και γίνεστε κάτι λιγότερο από την σκιά αυτού του Άλλου. Είναι σαν να σταματάει η ροή του αίματος και να φεύγει η ζωή από τις φλέβες σας. Βέβαια και πάλι μπορείτε να ζείτε σαν ζόμπι αλλά δεν είναι το ίδιο με το να είσαστε ζωντανοί! Βλέπετε ήδη τον σαγηνευτικό αναδιπλασιασμό «επιθυμία-επιθυμία» του Άλλου, που δεν υπάρχει κατά τον Lacan, που είναι διαιρεμένος, που είναι τελικά ένα σημαίνον και σας δημιουργεί έλλειψη που την αισθάνεστε στο πετσί σας ως στέρηση. Όλο αυτό που σας περιέγραψα είναι το νεκροταφείο της επιθυμίας. Η έλλειψη δεν κινεί την επιθυμία γιατί μεταφράζεται αυτόματα σε στέρηση. Το πλεόνασμα μιας δημιουργικής πνοής σε καλεί στην επιθυμία σαν παιχνίδι χαράς και όχι η κραυγή του στερημένου. Αποξηραίνεται το δέρμα του σκλάβου (λεκτικά, μεταφορικά, μετωνυμικά) στο πεδίο της ψυχής και του σώματος και κάθε άγγιγμα βιώνεται σαν διείσδυση. Του βάζουν χέρι από παντού. Το μόνο που «επιθυμεί» είναι να γαμήσει κάποτε και ο φτωχός. Το ρίχνει στη διαστροφή για να την βγάλει όσο μπορεί καλύτερα και αρρωσταίνει από μέσα. Απέξω το ομοίωμά του μπορεί να φαίνεται ντούρο και υγιές. Ζητάει περισσότερη επικοινωνία και παίρνει περισσότερη πληροφορία. Τα κάνει ισοδύναμα, επικοινωνία =πληροφορία, και το πολύ πολύ να περνάει τη ζωή του σε τηλεπαιχνίδια, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, να αρπάξει καμιά ειδησούλα ή λύνοντας σταυρόλεξα και πεθαίνοντας από πείνα.

 
photo gianpal333
«Τι θα φάμε μετά;»

«Τι θα πιούμε μετά;»

Αυτό το «μετά» δεν είναι επιθυμία.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

ΑΝΤΕ, ΤΕΛΕΙΩΝΕ!



Ένα σύμπτωμα της Αιγύπτου (μια από τις πληγές του Φαραώ) είναι: η ακραία επιτάχυνση! Ανοίγουν ταυτόχρονα πολλά παραθυράκια επιλογών μπροστά σου (multiple choice) και πρέπει να διαλέξεις τώρα χωρίς να το πολυσκεφτείς. Ό,τι και να επιλέξεις θα σε στιγματίσει για πάντα. Πλέον ισχύει το ρητό «δεν σκέφτομαι άρα δεν υπάρχω!» που ισοδυναμεί με την αίσθηση ότι «δεν πεθαίνω αφού δεν υπάρχω» και συμβαδίζει με το αφηρημένο «σκέφτομαι ότι θα σκεφτώ» που ισοδυναμεί με το «φοβάμαι ότι αν σκεφτώ θα φοβηθώ»! Μπέρδεμα και παγίδα σε μια συσκευασία τρόμου. Η σκέψη σου ως σκλάβου στο σώμα της Αιγύπτου κολλάει στον Φαραώ και στην δόξα του και ζεις για να γίνεις αυτός ακόμη και αν βλέπεις ότι είναι γεμάτος πληγές. Η σκέψη σου φαντασιώνεται Φαραωνικά κόλπα εξουσίας και απόλαυσης και δεν πάει προς το μέλλον (γίγνεσθαι/να γίνεις αυτός που ήδη είσαι σαν υποκείμενο του ασυνειδήτου και δεν το ξέρεις) αλλά κάνει κλειστό κύκλωμα με την δουλική εικόνα σου στο παρόν και σκαλώνει στο παρελθόν. Το μυστικό είναι ότι δεν πιστεύεις ότι υπάρχεις. Πρέπει λοιπόν να κατασκευάζεις συνεχώς ένα εαυτό, μια δράση, ένα στόχο και να χτυπιέσαι για να μην σταματήσει ο κυλιόμενος διάδρομος που σε πάει ολοταχώς στο πουθενά.

«Αν σταματήσει ή χαλάσει…»

«θα πεθάνω…» λες μισοβυθισμένος σε ένα λήθαργο με μισάνοιχτα μάτια.

«Άντε, τελείωνε!» σου λένε και ξαναγυρνάς τον τροχό της ατυχίας σου.
photo gianpal333


Ήταν αυτό ακριβώς που περίμενες να ειπωθεί για να ανατροφοδοτήσεις την εικόνα του ακόλουθου. Τώρα είσαι μια χαρά και ικετεύεις ξανά με ένα πονηρό χαμόγελο ευτυχίας να μην σταματάς να τρέχεις και να μην φτάνεις. Αντί για τον έρωτα της ζωής σου ζεις μια εικονική αυνανιστική τελειότητα που γίνεται όλο και πιο ομφαλική. Στην εικονική Αίγυπτο οι σκλάβοι εκτός από τις βαριές αλυσίδες τυλίγουν και τον ομφάλιο λώρο γύρω από τον λαιμό τους με το πάτημα ενός κουμπιού  και βραχυκυκλώνουν την ασώματη κεφαλή τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος αυνανιστικού θανάτου της σκέψης. Όλα τότε γίνονται σούπα ή πουρές στο μυαλό τους χωρίς την στερεά τροφή των εικόνων και των λέξεων. Τα μισάνοιχτα μάτια από ηδονή συγχέονται με τα ορθάνοιχτα μάτια από τρόμο και αυτά με τη σειρά τους γίνονται ερμητικά κλειστά μάτια μπροστά σε φωτεινές οθόνες. Ο άνθρωπος εκ-τοπισμένος από το ίδιο του το σώμα (δούλος στην Αίγυπτο) γυρίζει τον τροχό της σκλαβιάς σαν τα χαμστεράκια στο κλουβί τους και νομίζει ότι τρέχει ευθεία. Νομίζει ότι ο χρόνος είναι γραμμικός και την βρίσκει με το να γυρίζει διαρκώς τον τροχό της δουλείας, της τύχης, της μαλακίας, σαν να παίζει σε ένα συνηθισμένο τηλεπαιχνίδι.

«Άντε, ακόμα; Τελείωνε!»

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Πως διεισδύει ο ένας στον άλλο χωρίς καν να το σκεφτεί λιγουλάκι; Με τον φαλλό της ενσυναίσθησης, των πληροφοριών, του ελέγχου του χρόνου και των κινήσεων, με βρεφικές αδηφάγες ανάγκες που μεταφράζονται σε άπειρα «σ’αγαπώ» και κολλούν στο στόμα σαν τσιρότα. Εδώ η Εύα προπορεύεται ξυπόλητη στα αγγούρια μια που τον φαλλό της γνώσης της ενσυναίσθησης τον έχει ήδη πιο μακρύ. Η ευσεβής Εύα που έχει Θεό πίσω της αλλά όχι άντρα, δίνει τα παιδιά της στην εκκλησία για να μην τα χάσει ποτέ και διαιωνίζει την ίδια διαστροφική τριάδα για πάντα «μάνα με το θεό και παιδί». Που αλλού έχει τον φαλλό; Στο μάτι!(αυταρχικό, υπεροπτικό, ψυχρό βλέμμα) που «κάνει σαν» να βλέπει με ενσυναίσθηση. Η λεγόμενη ενσυναίσθηση είναι η πιο μεγάλη διαστροφή με σφραγίδα Φιδιού κολοβού. Σου λέει ότι επιβάλλεται να παίρνεις τη θέση του άλλου! Να γίνεσαι ο άλλος, να μπαίνεις στο πετσί του, να διεισδύεις στις σκέψεις του και όλα αυτά με την ευλογία του Φιδιού/Θεού. Για να πάμε λίγο στην Γένεση…
 
photo gianpal333

Α)Η Εύα τρώει…(τρώγεται να του δοθεί για να τον έχει)

Β) Δίνει στον Αδάμ…(την παίρνει σαν φαγώσιμο, την ξέρει ήδη)

Γ) Ο Αδάμ την γνωρίζει σεξουαλικά.

Όταν θα κληθεί ο άντρας να αφήσει τον πατέρα και την μάνα του (το πολύτιμο Οιδιπόδειό του) και να ενωθεί, να προσκολληθεί σε μια σάρκα με την γυναίκα του, δηλαδή να γίνει και πάλι άνθρωπος (Αδάμ/Εύα) και όχι φαγώσιμο είδος, δεν ξέρει πώς να το κάνει. Η ενσάρκωση διαρκώς του διαφεύγει. Τι σημαίνει «οστό από τα οστά» και «σάρκα από την σάρκα» που της είπε, δεν ξέρει. Προτιμάει τώρα που την ξέρει ήδη να την μάθει ακόμα καλύτερα. Απέξω και ανακατωτά. Να ελέγχει τον χρόνο της, τις κινήσεις της και αυτή του ανταποδίδει το ίδιο. Έγιναν και οι δυο ίδιοι και γαμιούνται χωρίς να αγαπιούνται αλλά δεν τους πειράζει.
Όσο όμως και να «κάνουν σαν» να είναι Ένα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς. Τα αντικείμενα δεν μπορούν να κάνουν Εμείς! Γι’αυτό μπαίνουν στο Εμείς (λεωφορείο, κόμμα κτλ,) παίρνουν τη θέση κάποιου άλλου, το σώμα του, το φύλο του, χαπακώνονται και κοιμούνται βαριά χωρίς όνειρα ή γίνονται αυτοκόλλητα σε μια σύνθεση τερατώδη (μαμαδοκόρη, μαμαδομπαμπάς κτλ,) ή γίνονται φορείς του Εμείς και στο τέλος της γραμμής (αφετηρία-κέντρο-τερματικός σταθμός) ξορκίζουν τον θάνατο των αντικειμένων για να επαναληφθεί η ίδια θανάσιμη διαδρομή. Και ενώ «κάνουν σαν» να μην πεθαίνουν με τίποτα το υποκείμενο «πεθαίνει» με την βιβλική έννοια. Κοιμάται με τα μάτια ορθάνοιχτα όλη μέρα, σωπαίνει, βουβαίνεται, τρέμει όταν πάει να μιλήσει, είναι εξόριστο και άστεγο αλλά είναι το μόνο που θα ζήσει…όταν γεννηθεί…
Είναι το μόνο που όντως βλέπει…τα τυφλά σημεία του.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΝΩ ΣΑΝ»

Μια πανοπτική γνώση υπάρχει αντί για σένα. Σε κατατάσσει, σε κόβει, σε ράβει, διεισδύει μέσα σου, εξιχνιάζει και το παραμικρό πάνω σου και αντί να εμφανίζεσαι ως άνθρωπος στο Πραγματικό, εξοντώνεσαι σαν πραγματικό αντικείμενο στο Πραγματικό και από εσένα μένει μόνο η εικόνα σου κάπου ποσταρισμένη για να δείχνει ό,τι κάποτε υπήρξες σαν εικόνα. Ή γίνεσαι αρχαιολογικό υλικό, απολίθωμα, ένας σωρός από πέτρα, ξύλο, μέταλλο, που κάποτε ήταν άγαλμα στην είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και προσποιούνταν τον ακίνητο, αγέλαστο και υπάκουο άνθρωπο. Ακόμη και τα θραύσματά σου στο πουθενά δεν αγγίζουν το πιο Πραγματικό από όλα.
Εσένα… 
 
photo gianpal333
Το θέμα της παρουσίας σου και της απουσίας σου ως υποκείμενο της επιθυμίας, του λόγου σου, της ίδιας σου της σάρκας και των οστών σου μένει εντελώς ανέγγιχτο ενώ σε απογράφουν, σε πάνε σε στρατόπεδα εργασίας, διασκέδασης, αναπαραγωγής, για να κρύψουν ότι ήδη έχει προηγηθεί ο θάλαμος αερίων… Πνίγεσαι με το ίδιο σου το σάλιο. Όλα φαντάζουν αληθινά και επιστημονικά. Σε πηγαίνουν από αλήθεια σε αλήθεια και τελικά όλο και πιο πολύ βυθίζεσαι στην ψευδαίσθηση. Αν μέσα σ’αυτήν την δήθεν επιστημονική αλήθεια εστιάσεις σε κάτι που την υπερβαίνει σε περνάνε για τρελό ενώ είσαι ο μόνος λογικός που το είδες. Είδες το Φίδι της Εδέμ να «κάνει σαν» να είναι ο ίδιος ο Θεός. Σκέτο τεράστιο κεφάλι, κούφιο αλλά γεμάτο με γνώση τύπου ολικής διείσδυσης, χωρίς σώμα και με απόληξη μιας ουράς που την χώνει παντού…Σου κόβει τον συνειρμό, απορρίπτει κάθε μεταφυσικό, υπερφυσικό, κάθε ακατάληπτο για αυτή την γνώση, διαγράφει ό,τι υπερβαίνει τα κουτάκια της ταξινόμησής της και τα κάνει όλα μηχανιστικά και μηχανορραφίες. Στην ουσία εξοντώνει την ίδια την γνώση και την σκέψη ενώ «κάνει σαν» να σου τις δίνει απλόχερα για κοινή χρήση. Δεν αντέχεις άλλο να παίρνεις και να δίνεις λογαριασμούς χωρίς να υπάρχεις αλλά προηγείται το να είσαι λειτουργικός.
Πάει περίπατο η μάγισσα και το σκουπόξυλό της αλλά στη θέση της έχεις χερούλια στα ντουλάπια σου που αστράφτουν από καθαριότητα. Χερούλια καθαρά-απορρυπαντικά-λάμψη που διαρκεί. Μέχρι εκεί μπορείς να σκεφτείς. Και πάλι από την αρχή. Να πας να αγοράσεις και να καθαρίσεις για να ξαναδείς αυτή την λάμψη στα χερούλια.
Μέχρι εκεί…
Το τρίπτυχο της συμφοράς δεν μπορείς να το σκεφτείς. Τουλάχιστον με την μάγισσα και το σκουπόξυλο θα είχες κάτι για να αναρωτηθείς…Η εξόντωση των μαγισσών στις μέρες μας έχει και άλλη επίπτωση. Όνειρα, επιθυμίες, πηγές, ροές, εξοντώνονται κι αυτά. Η θρησκεία του «κάνω σαν» γαμάει και δέρνει τους πιστούς της. Τους κάνει μινιατούρες και τους αφήνει να ψευτοζούν σε μακέτες πόλεων.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΜΕ ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

Tην είπαν υπερκινητική με Δ.Ε.Π.Υ αλλά αμέσως εντόπισε την μικρή ταμπέλα στο γραφείο μου και την ζωγράφισε λεπτομερώς στα αριστερά του πίνακα. Την ανέκριναν οι «ψ» για τα συναισθήματά της και αφού δεν τους απάντησε τι ακριβώς νιώθει υπέθεσαν ότι δεν ένιωθε τίποτα απολύτως. Την έτρεχαν σε φωτεινούς ενιαίους χώρους χωρίς διαχωριστικά και αφού κατσάδιαζαν τους γονείς της που δεν ήξεραν να το παίξουν μέντορες των παιδιών τους την παρέπεμπαν στον επόμενο ειδικό με ένα χαρτί στο χέρι που την στιγμάτιζε για πάντα. Από μέρα σε μέρα άνοιγε μπροστά της όλο το φάσμα του δήθεν αυτισμού και την απορροφούσε όλο και πιο βαθιά. Μέχρι να πιστέψει ότι είναι πράγματι εξωγήινη και να αρχίσει να συμπεριφέρεται αλλόκοτα για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση που της φόρεσαν.
«Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση;»
Οι κύκλοι διαστροφής είναι πια ισοδύναμοι με μια κάθετη ιεραρχία. Δεν υπάρχει κάθετος και οριζόντιος άξονας τύπου σταυρού αλλά ο κάθετος άξονας (στυγνή ιεραρχία) εγγράφεται μέσα σε κύκλο (κυκλική-συντροφική δομή εργαζομένων) στην κοπή νέων διαστροφικών διαταραχών. Βέβαια ο κάθετος άξονας προσποιείται ότι αντιμάχεται τον κύκλο και το αντίστροφο. Στην ουσία το σημείο επαφής τους είναι η τρύπα! Όταν πια τους σπρώχνουν στα φάρμακα η άβυσσος έχει ανοίξει… Ποια είναι τα σημαίνοντα της πτώσης στο χείλος της αβύσσου;
Α) κρίση πανικού: μούδιασμα στα χέρια, πίσω στον αυχένα, ένα σφίξιμο στο στήθος και γενικά η αναπαράσταση μιας μέγγενης που δεν σε αφήνει να κουνηθείς.
Β) φόβος του φόβου: «πεθαίνω, λιποθυμάω, θα με κάνουν, θα με ράνουν…», να αναζητάς μανιωδώς safe place μια που σε έκαναν διάφανο σαν φάντασμα και τρέμεις χωρίς καν την σκιά σου.
Γ) ενοχή για όλα: Πρέπει πρώτα να εξαγοράσεις το χρέος σου στο Πραγματικό και μετά να ζήσεις, οπότε σταματάς να ζεις και πεθαίνεις μέρα με τη μέρα.
Η μικρή με τα παράσημα (Δ.Ε.Π.Υ, αυτισμό και τα συναφή) μου λέει: «πες τους για την σοκολάτα!...»
Ένα παιδάκι ήθελε σοκολάτα. Η μαμά του, του έδινε μαύρη, λευκή, με φουντούκια αλλά αυτό φώναζε θλιμμένο «όχι αυτή την σοκολάτα, θέλω σοκολάτα!». Το νόμιζαν για τρελό ώσπου…,κάνω εδώ μια παύση και η μικρή συμπληρώνει, «ώσπου τελικά κατάλαβαν ότι δεν ήθελε να του πετάνε μια σοκολάτα έτσι (στη μούρη) αλλά η μαμά του να είναι γλυκιά σαν σοκολάτα!»
«Αν η μαμά του ήταν γλυκιά σαν σοκολάτα…» συνεχίζω και η μικρή αναλύτρια συμπληρώνει «μπορεί να μην ήθελε καν σοκολάτα!» 
photo gianpal333
 

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ-ΚΙΝΗΣΗΣ…

Ο Deleuze έλεγε ότι αν υποκαταστήσεις την εικόνα με ένα εκφερόμενο της αφαιρείς την κίνηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Έχουμε γεμίσει εικόνες-δράσεις χωρίς καμία κίνηση και η σύγχυση εικόνας/αντικειμένου δεν αφήνει να ξεχωρίσεις ποιος είσαι, τι κάνεις και που βρίσκεσαι.
Τρέχεις για να καλύψεις τον νεκρό σου χρόνο με κάθε λογής άσκηση και ασκητική που καταλήγει σε όργια και αντί να τον αναστήσεις τον νεκρό σου τον σκοτώνεις ξανά και ξανά. Μετά, επειδή περνούν τα χρόνια, σε πιέζουν για παιδάκια-κατοικίδια, να συνεχίσεις κι εσύ μια γραμμή παραγωγής αντί για μια γραμμή (ροή) επιθυμίας. Ποια είναι τα διαστροφικά συμπτώματα αντικειμένου στις μέρες μας;
Α) τα παιδιά έρχονται πρώτα σαν «υψηλό αντικείμενο» των γονιών τους με σκοπό να τους σώσουν…και γίνονται πρόωρα οι γονείς των γονιών τους.
Β) οι μανάδες τους γίνονται οι Γυναίκες με τα κρυφά αρχίδια που επενδύουν στην εικόνα του παιδιού τους για να ξεμπλοκάρουν την δική τους.
Γ) οι μπαμπάδες τους γίνονται βρέφη που διψάνε για βυζί αλλά δεν έχουν στύση πέους ούτε στύση λόγου.
Όλοι είναι κατατρεγμένοι από το Οιδιπόδειο πλέγμα θανάτου και όχι από ένα απλό σύμπλεγμα. Τους κυνηγάει μια παγωμένη χρονοεικόνα-αναπαράσταση στον καθρέφτη. Να συντηρήσουν ό,τι σφάλμα βρήκαν από τις προηγούμενες γενιές, να το απαρνηθούν, να το απωθήσουν και να το μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές. Το «παίρνουν πάνω τους» το σφάλμα γιοί και κόρες, και το δείχνουν εδώ κι εκεί κρύβοντάς το ταυτόχρονα με εκλογικεύσεις και θεωρίες. Αρρωσταίνουν από αυτό, πεθαίνουν από αυτό και πάλι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έγινε…
Η παγωμένη εικόνα που τους στοιχειώνει δεν είναι μια κρούστα που συντηρεί ένα νωπό τραύμα που πρέπει να μείνει κατεψυγμένο για να μην αποψυχθεί και πονέσει ή να μην χαλάσει ή να μην βρωμίσει… Ακόμη και μέσα στη ζωή του Freud βρίσκουμε τα υπολείμματα αυτής της μερικής απόψυξης που σχετίζονται με τα κρυφά σφάλματα-παραστρατήματα του πατέρα του. Τα κρυφά συμβάντα της ζωής του Jacob Freud, που όλο και κάπου είχε πάρει το αυτί του μικρού Freud, τα συνέχισε και ο ίδιος...
Βλέπεις;
Δεν βλέπεις καν…
Ο Freud υπέθεσε ότι θα κριθεί για τα κρίματά του πατέρα του στη μέλλουσα κρίση για πάντα! Πρέπει να τον σώσει επειγόντως!
«Πως;»
Με μια, τουλάχιστον, κρίση άγχους ή κρίση πανικού, για να τον λυπηθεί ο Θεούλης και να μην κριθεί ο ίδιος για τα σφάλματα του πατέρα του. Θα κριθεί βέβαια κι αυτός αλλά πιο επιεικώς μια που δεν έζησε ποτέ με όλες αυτές τις κρίσεις που τον βρήκαν στην ζωή του. Ή θα τον σώσει εγκαταλείποντας νωρίς τις ηδονές του σεξ και ψάχνοντας την ασκητική του πνεύματος στην ψυχανάλυση.
Έτσι όμως όπως θα του έλεγε και ένας αναλυόμενος, «έβαλε το ένα πόδι πάνω στον τοίχο, έβαλε και το άλλο και έπεσε…»
photo gianpal333

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ο ΝΕΟΣ ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΗΣΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ

Η διπλή όψη είναι πολύ της μόδας. Απέξω Λάιος και από μέσα Οιδίποδας. Τα πόδια τρυπημένα στους αστραγάλους και δεμένα με ιμάντες είναι το σύμπτωμα στο σώμα της κάθε Θήβας όπου δεν έχει τόπο να σταθείς. Ο νέος Οιδίποδας, όπως και ο παλιός, είναι ένα παιδί εκτός τόπου και χρόνου. Χαμένος στην αναπαράσταση του καθρέφτη του, παραγνωρισμένος, βιασμένος, με μοναδικό όνομα το όνομα του συμπτώματος που κατασκεύασαν για αυτόν (πρησμένα πόδια), παραγνωρίζει κι αυτός μέσα από τις άδειες κόγχες των ματιών του ό,τι κι αν δει και τρέχει να πιάσει την όποια θεσούλα αδειάσει για να έχει ένα τόπο να σταθεί. Βγάζει τα μάτια του και τιμωρεί τον εαυτό του για το σφάλμα κάποιου Άλλου που έμεινε ατιμώρητος. Πηδάει και σκοτώνει στα τυφλά ενώ συγχρόνως επενδύει στα πρησμένα του πόδια και το πρήξιμο όλο και ανεβαίνει πιο ψηλά καθώς αφήνεται να του «τα πρήζουν» συστηματικά… Αυτή η επένδυση άρχισε πολύ πιο πριν. Η πρώτη χορηγός και επενδύτρια πάνω του ήταν η μάνα του. Κάθε χρόνο του πλήρωνε μια περιουσία για να πάρει μεταπτυχιακά ενός έτους. Κάθε φορά που πλησίαζαν οι εξετάσεις ευχόταν να αρρωστήσει αλλά δεν αρρώσταινε ποτέ. Ήταν πολύ άτυχος. Έπαιρνε άριστα και πτυχία αλλά η χορηγός του δεν χόρταινε επιτυχία με τίποτα.
«Κι άλλο! Μπορείς και καλύτερα…!»
«Δεν μπορώ…θα σκάσω! Πνίγομαι…»
«Τεμπέλη! Κι αν αργότερα δουλεύεις εικοσιτετράωρα, έχεις οικογένεια και πέντε παιδιά τι θα κάνεις;»
«Γιατί να δουλεύω εικοσιτετράωρα;»
«Ηλίθιο είσαι παιδάκι μου; Με τόσα πτυχία θα δουλεύεις πιο πολύ από τους άλλους και θα κάνεις περιουσία. Όταν φτάσεις στα πενήντα θα δουλεύεις λίγο λιγότερο και θα έχεις αμύθητα πλούτη!»
Η φυλακή της γνώσης τον τύλιξε σε μαύρα σκοτάδια. Έπρεπε να αποδράσει αλλά πως; Όλο του το σώμα βρισκόταν σε αποσύνθεση. Έψαχνε να βρει τρόπο να το σκάσει από την μάνα του αλλά της χρωστούσε πολλά λεφτά και τον χρέωνε και για το μέλλον του. Ήταν σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από την τράπεζα. Γινόταν; Δεν γινόταν…Η μόνη λύση ήταν να βγάλει ένα σύμπτωμα και να κρυφτεί μέσα του σαν πτώμα. Πρήστηκε το στομάχι του και άρχισαν καούρες και φουσκώματα μαζί με μουδιάσματα σε όλο του το σώμα. Το ίδιο βράδυ πετάχτηκε τα μεσάνυχτα στον ύπνο του με τα συμβόλαια θανάτου να στοιχειώνουν την σκέψη του. Παντού έβλεπε μπαμπούλες και dead line και οι σκιές τους γίνονταν γιγαντιαίες στα μάτια του. Την πάθαινε σαν τα μικρά παιδιά που βλέπουν κάτι μικρό και το κάνουν τεράστιο στην φαντασία τους. Ένα τραπεζάκι γίνεται μεμιάς σωστός γίγαντας…
photo gianpal333
Αντί για την Ιοκάστη άρπαξε από το λαιμό το εμφιαλωμένο μπουκάλι με το ρευστό δηλητήριο που έχει πάντα πάνω στο γραφείο του και άρχισε να πίνει. Έβγαλε και τα παπούτσια του γιατί τον πίεζαν στους αστραγάλους. Έσκυψε και είδε ότι ήταν πολύ πρησμένοι. Κατέβασε μονορούφι τον πόνο και την ντροπή και αντί να χύνει προς τα έξω καυτά δάκρυα αφέθηκε να χύνει προς τα μέσα υγρό πυρ…

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

«Εσύ είσαι Εγώ!» (δεν ζεις χωρίς εμένα)
Αυτές οι φυλακές υψίστης ασφαλείας με συναγερμούς και αισθητήρες φοβίας λέγονται «αγάπη…» ενώ είναι η αποκόλληση του πλακούντα. Ένας περιφερόμενος πλακούντας που δεν λέει να ξεκολλήσει εντελώς και παρασιτεί σε άλλα σώματα σαν παρασιτικό, εξωμήτριο έμβρυο που αρνείται να πεθάνει. Οι βαλσαμωμένες αγάπες που ούτε χωρίζουν, ούτε είναι μαζί, χρειάζονται πολλαπλά συντηρητικά για τα βάζα με την σπιτική μαρμελάδα που φτιάχνουν στις κυψέλες τους. Τα συντηρητικά λέγονται γκόμενοι και γκόμενες στην κατάψυξη. Βγάζεις ένα την φορά για να συντηρήσεις το ιδεώδες σπιτικό σου και αν ξεμείνεις από απόθεμα βγαίνεις στην αγορά για προμήθειες. Με τα χρόνια και την απίστευτη συστολή και διαστολή του χρόνου που σε κάνει μικρομέγαλο παιδάκι στο κατώφλι του σπιτιού σου, γίνεσαι αθώο από σεξουαλικότητα και ένοχο εγκλημάτων κατά του εαυτού σου. Στα αληθινά παιδάκια, που δεν αυξομειώνονται ανά δεκάλεπτο, συμβαίνει το αντίστροφο. Δεν είναι αθώα από σεξουαλικότητα αλλά είναι αθώα από το έγκλημα…
Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, παίζει και μέσα στο παιχνίδι του διαλύει και συναρμολογεί τα μέρη του παιχνιδιού του χωρίς να εξαρτάται από αυτό. Ακόμη και το πιο αγαπημένο του παιχνίδι θα το ανταλλάξει για κάποιο παλιότερο ή θα το δώσει σε ένα άλλο παιδάκι που δεν έχει για να παίξουν παρέα. Τα παιδιά ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της μη-εξάρτησης. Οι μεγάλοι το ξεχνούν και κουρνιάζουν από τον φόβο τους στην μήτρα. Ρίχνουν και τα μαλλιά μπροστά σαν πέπλο που σκιάζει τα μάτια για να μην δουν την έξοδο και φοβηθούν πιο πολύ…Το να γεννιέσαι σαν υποκείμενο που αγαπάει ένα άλλο υποκείμενο σημαίνει πάντα να φεύγεις από την σκλαβιά της μήτρας προς την γη που θα δεις… Προηγείται το βλέμμα που ρίχνεις, το κεφάλι που σηκώνεις, έρχεται η άρση του πρώτου βήματος και ας πούμε ότι ήδη περπατάς. Περπατάς μόνος σου χωρίς να βυθίζεσαι στον ίλιγγο της μοναξιάς και τολμάς να αγαπάς…
Αυτό είναι το παιχνίδι!
photo gianpal333



Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Απειλή Φοβίας

Σε απειλούν ότι θα αποσυνδεθούν τα μέλη από το σώμα σου και θα φύγουν χωρίς εσένα και άντε να τα βρεις!...
Σε αυτή την φοβία πατάνε οι Υπηρεσίες Πρόληψης και σπέρνουν τον πανικό που σπρώχνει την υστερία να πέσει στην «παράνοια». Στρέφουν το Εγώ προς τα μέσα και το βάζουν να παρακολουθεί σαν χωροφύλακας τα όργανά του και να τα συντηρεί για να δουλεύει το μηχάνημα που λέγεται άνθρωπος! Αυτή ακριβώς είναι και η πηγή του φόβου. Λες και αν δεν τα δεις δεν θα υπάρχουν από μόνα τους. Έτσι το βλέμμα γίνεται το εξεταστικό βλέμμα του ιατρού ή του δικαστή και ο καθένας είναι υπόλογος για την θέση και την καλή κατάσταση των οργάνων του. Το βλέμμα γίνεται εργαλείο πρόληψης και εισβάλλει παντού.
Η απειλή φουντώνει… Αν δεν το κάνεις θα δεις τι θα πάθεις…
Αρχίζεις ήδη να βλέπεις τα πρώτα σημάδια πανικού μετά από την βία με την οποία σε βομβαρδίζουν από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Βλέπεις τα όργανα να φεύγουν από το θέση τους, να μουδιάζουν, να ιδρώνουν ή να κουνιούνται επικίνδυνα. Τα κρατάς με το χέρι και προσπαθείς να τα βιδώσεις στη θέση τους. Τώρα όμως φτερουγίζει και η καρδιά! Για να μην φύγει κι αυτή από το σώμα την συγκρατείς με φάρμακα και μεταλλικά άγκιστρα αλλά μέχρι πότε; Αν αρχίσει κάθε όργανο να κάνει του κεφαλιού του τότε το έχασες το παιχνίδι της ζωής. Τα όργανα θα γίνουν ιπτάμενα και εσύ θα περάσεις τη ζωή σου στα ιατρεία ευρέσεως οργάνων. Μπορεί και να εξαφανισθούν στο τέλος ή να εξαφανισθείς εσύ κυνηγώντας τα.
photo gianpal333
Σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι εύθραυστο στην εικόνα του σώματος που απειλείται να σβηστεί από στιγμή σε στιγμή, σαν μια μουτζούρα, με μια μικρή γόμα. Ήδη το σώμα αρχίζει να τρέμει στην βάση του, στο βασικό σωματικό του σχήμα, και να μην είναι σίγουρο ότι πατάει γερά στα πόδια του και ότι πράγματι υπάρχει. Η διαφήμιση έχει πετύχει τον στόχο της! Όταν κάποιος παθαίνει κάτι σε απειλούν έμμεσα ότι θα το πάθεις κι εσύ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η υστερική ταύτιση την συνέχεια της τραγωδίας. Νομίζεις ότι ήδη το έπαθες και τρέχεις να σωθείς σε όποιο άρρωστο περιβάλλον συναντήσεις. Το περνάς για υγιές και αρρωσταίνεις κι άλλο πασχίζοντας να γίνεις καλά…Σε κατατρέχει η φοβία ότι θα σπάσεις στη μέση, θα κοπείς, θα διαλυθείς…και όλο σου παίρνουν και από κάτι, σου κάνουν αφαίμαξη, σε πηδάνε, σε πατάνε κάτω κι εσύ λατρεύεις αυτόν που μισείς! Όλο σκέφτεσαι να μην τον χάσεις και χαθείς. Κι έτσι χάνεις και το τελευταίο καταφύγιο, το σώμα σου.
Εσένα αυτοπροσώπως…