Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

ΤΟΤΕΜ ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΟΥ


Ο G. K. Chesterton έλεγε ότι αν ένας άντρας περπατάει στα δυο του πόδια δεν μπορούμε να πούμε ότι περπατάει μόνο για να αγοράζει παπούτσια και κάλτσες. Θα σας έλεγα ότι αν το προεκτείνουμε αυτό στο σήμερα θα δούμε ότι όχι μόνο τρέχει πίσω από παπούτσια και κάλτσες λαχανιασμένος αλλά το πόδι γίνεται Ιερό Πόδι, το παπούτσι γίνεται Ιερός Φαλλός και η κάλτσα Ιερή Διχτυωτή Κάλτσα. Όλα μπορούν να γίνουν δικέφαλος αστερισμός ιερών και οσίων μερικών αντικειμένων που τρέχεις ξωπίσω τους και δεν τα φτάνεις ή μια μίζερη ρουτίνα επιβίωσης.

Το Τοτέμ χωρίς ταμπού φτιάχνεται από επαναλαμβανόμενα αρνητικά μοτίβα « δεν θα…», «έχασες…», «κάτσε φρόνιμα στα πασχαλινά αβγά σου…» και μια σειρά από επιστροφές για να βρεις αυτό που έχασες για να το ξαναχάσεις που φαντάζει σαν να κόβεις βόλτες για να τρακάρεις πάνω σε ένα αδιάτρητο τοίχο. Μόνο Σταύρωση χωρίς Ανάσταση. Όλα γίνονται μηχανικά. Ο μηχανικός τρόπος που οι ακόλουθοι της Σταύρωσης ανασηκώνουν συντονισμένα τα χέρια τους, βάζουν την μαντίλα, δένουν τον κόμπο της μαντίλας στο λαιμό και πλησιάζουν να κοινωνήσουν θυμίζει ρομπότ.

«Πες το όνομά σου στον παπά αλλιώς θα σε προσβάλλει…εμένα με ξέρει…»

Τα σημάδια από τις παρενέργειες των φαρμάκων στα πρόσωπά τους είναι σοκαριστικά. Κάνουν «μαύρα μάτια» για να δουν λίγη χαρά και πράγματι το σώμα ακούει το παράπονο και παρουσιάζει δυο μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια. Το δέρμα της θλίψης ξεκολλάει λίγο λίγο από τα οστά και κρέμεται από αόρατους ιστούς μελαγχολίας. Με αυτή την πεσμένη όψη, την καημένη, την μνησίκακη, την δουλική (του πονηρού δούλου) που εκλιπαρεί υπομένοντας για λίγα ψίχουλα παραδείσου, πλησιάζουν τα άχραντα μυστήρια. Από τα μισάνοιχτα χείλη που πάσχουν βγαίνει μια μόνο λέξη σαν επωδός «υπομονή….», «υπομονή….». Είναι ένα από τα υλικά που φτιάχνεται το Τοτέμ της φυλακής τους και κλείνονται μέσα του με απανωτά καταθλιπτικά επεισόδια.

Μην σας ξεγελάει το περίβλημα. Δεν πρόκειται για τους «γιούς του ανθρώπου» κατά την Βίβλο αλλά για τους «γιούς των εχιδνών». Αυτή η μασκαράτα  δεν είναι «κένωση» για να δεχτούν τον Θεό μέσα τους αλλά εξύψωση μιας τραγικής Ιφιγένειας στα κάρβουνα εις οσμήν ευωδίας πνευματικής…
Καλή Ανάσταση! 
photo gianpal333

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΗ


Ο Lacan συνήθιζε να λέει ότι δεν παύει να εγγράφεται το Πραγματικό. Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν παύει να εγγράφεται το έγκλημα της υποβολής και της πρόβλεψης. Εκτός αν το μόνο Πραγματικό είναι το Έγκλημα, οπότε θα συμφωνούσα με τον Lacan, αλλά δεν νομίζω ότι το προσέγγιζε όπως εγώ. Όταν εγγράφεις το ίδιο στο ίδιο, την υποβολή στην ύπνωση και την ύπνωση στην υποβολή, είναι σαν να ράβεις διαρκώς ένα κουμπί με διαφορετικού χρώματος κλωστές. Δεν αλλάζει το κουμπί. Ούτε φεύγει από τη θέση του. Ούτε υπάρχει κανένας λόγος να το σταθεροποιείς στη θέση του μια που δεν έχει καμία πρόθεση να φύγει από εκεί που το έραψαν. Εκτός αν φοβάσαι την επιθυμία του κουμπιού να βρει το «κουμπί» σου και να την κάνει…Οι κλωστές που το συνθέτουν ως βιομηχανικό προϊόν είναι: η παραγωγή διαταραχών, η αναπαραγωγή τους, η διάθεση στην αγορά νέων συμπτωμάτων και η διακίνηση και η κατανάλωση του ίδιου σετ ασθενών παρέα με νέας κοπής σημαίνοντα που τους φακελώνουν. Ένα υφαντό δίκτυο simulacra με κομμάτια ύφανσης (data) που καταλήγουν να είναι προγραμματισμένα σε «menu» λεκτικό, συντακτικό, γλωσσολογικό και νεκρό τυλίγει τους ανθρώπους σαν σάβανο.
Θα σας πω από την κλινική μου εμπειρία ότι η υποβολή δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζετε. Υπάρχει υποβολή της προσποιητής καλοσύνης και ευγένειας που ξεκινάει από το σπίτι, το σχολείο και έχει ξεκάνει πολλά κορίτσια κάνοντάς τα «κοριτσάκια» που ζητούν συγγνώμη που αναπνέουν, που πιστεύουν ότι φταίνε για όλα και που κάθονται σε όλους μια που δεν ξέρουν να πουν το «όχι» και αργότερα γίνονται μέγαιρες. Υπάρχει υποβολή με δωροδοκία ( λεφτά, βαθμοί, αξιολογήσεις, στατιστικές, απόδοση σε νούμερα) «αν καείς…θα πάρεις αυτό που θες…» που συρρικνώνει πολλά αγόρια σε αδύναμα «αγοράκια» με υπαλληλικές σχέσεις όπου σκύβουν το κεφάλι σε κάθε πατρικού τύπου εξουσία στην δουλειά τους ή στο σπίτι τους.  Συνήθως ο υπνωτισμένος θάβει «το κακό» που του συμβαίνει ή το ερμηνεύει θετικά μέχρι να έρθει ένα γερό σύμπτωμα και να τον κολλήσει στον τοίχο. Τότε «τα χάνει» και είναι η σειρά της Πρόβλεψης να χαρεί για τα νέα πελατάκια της.
«Στα’λεγα!...»
photo gianpal333

Η παλιά Πρόβλεψη (δεισιδαιμονίες, μαντείες, χρησμοί κτλ) μεταλλάχθηκε στην γνωστή σας Πρόληψη υγείας, γι’αυτό είναι τόσο δελεαστική. Τόσο απλά κλείνεις τα μάτια στην θρησκεία και στον παγανισμό για να στα ξανασερβίρουν ως Επιστήμη. Δεν αργεί να  φτάσει και το ιδανικό μοντέλο ζωής, οι τέλειες αναλογίες και η αισθητική απόλαυση του Υψηλού, του Αγαθού και του Ωραίου με την μορφή του Πράγματος (das ding) και της αναπαράστασής του. Το μόνο που κάνεις τότε είναι να προσπαθείς να θυμηθείς ωραίες στιγμές και να τις επιμηκύνεις στο άπειρο. Μόνο που αυτό δεν είναι έξοδος στη ζωή αλλά είσοδος στην Κόλαση…

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ:ΥΠΝΩΣΗ


Τους μαζεύουν και τους λένε «πηγαίνετε πίσω στην παιδική σας ηλικία και θυμηθείτε την σχέση που είχατε με τους γονείς σας!». Ό,τι και αν θυμηθείτε θα μεταφραστεί ισοδύναμα σε αυτό που σας συμβαίνει τώρα. Αν σας έλειπε ο μπαμπάς σας και είστε κορίτσι θα κάνετε σχέσεις με ηλικιωμένους άντρες. Αν η μαμά σας ήταν καταπιεστική και είστε αγόρι θα αναζητάτε φαλλικές γυναίκες. Όλοι αυτοί οι χρησμοί σας εγκλωβίζουν σε μερικά τετραγωνικά στενόμυαλης σκέψης. Έτσι ανακυκλώνεται ο εθισμός στην προσομοίωση «κάνεις σαν…» και στην ύπνωση «τον θέλω γιατί είναι ο μπαμπάς μου!» ή «την θέλω γιατί είναι η μαμά μου!».
Ο Henri Bergson (Le rire) περιγράφει την μέθοδο υποβολής που υπνωτίζει με υπονοούμενα, που προκαλεί ακόμη και παραισθήσεις, που δημιουργεί σύγχυση και που μεταμορφώνει τα πρόσωπα σε πράγματα. Θα σας το αναλύσω λίγο για να το δείτε. Η σύγχυση δημιουργείται με την ομοιότητα, κατά την δική μου ψυχαναλυτική ματιά. Δηλαδή, «αν κάποτε σε έβρισαν», (αίτιο), αναζητάς το βρίσιμο όπως τότε στο τώρα (αποτέλεσμα). Έτσι σου λένε. Αυτό το «ένα και ένα κάνουν δύο» οδηγεί σε μια παρανοϊκή λογική που φαντάζει μαθηματικού τύπου. Πολύ εύκολα κάνεις τους άλλους πράγμα, αντικείμενο, μια που έγινες και εσύ. Τους ταξινομείς, τους μετράς, τους στοιχίζεις για την παρέλαση κτλ. Ο χρόνος φυλακίζεται στον χώρο, σε μια τοπολογία αδιέξοδη και εδώ αρχίζει η ύπνωση των θεραπευτικών μοντέλων που δήθεν σε κάνουν ανθεκτικό στο τραύμα σου με την επανάληψη της υποβολής και στην ουσία σε εξαφανίζουν. Δεν έχεις πια σάρκα και οστά και κόβεις βόλτες στο προαύλιο της φυλακής σου σαν φάντασμα του εαυτού σου. Έχεις ήδη δεχτεί πειθήνια την εικόνα που σου υποβάλλεται.
Θα σας αφηγηθώ μια μικρή σκηνή που δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το «ρεφρέν» που σε μαθαίνουν να τραγουδάς, στη δουλειά σου και στις σχέσεις σου με τους άλλους. Ένας άντρας βάφει μια καρέκλα, την μεταφέρει έξω, «όχι, έχει πολύ αέρα, δεν θα στεγνώσει…», την ξαναβάζει μέσα «όχι, εδώ έχει υγρασία, δεν θα στεγνώσει….», την ξαναβγάζει έξω και όλο κινείται σε αυτόν τον αποχαυνωτικό ρυθμό της αδράνειας για οκτάωρα και δωδεκάωρα ενώ «κάνει σαν» να είναι χρήσιμος για κάτι! Ο εργοδότης του καμαρώνει που τον βλέπει να μην κάθεται ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο δεν κάθεται να σκεφτεί ούτε η σκέψη του. Και αν το κάνει θα γυροφέρνει αντικείμενα, θα τρελαίνεται στο εσωτερικό «μπλα, μπλα…»της, θα τρομάζει και όλο θα συρρικνώνει το σώμα σε ένα ξεψυχισμένο ακόλουθό της.
Η ύπνωση έχει πάρει το πάνω χέρι

photo gianpal333

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ (η μύτη)


Παίρνει συνέχεια τηλέφωνο για να ακούσει την φωνή του. Αυτή η κίνηση είναι αδιαχώριστη από μια επιφάνεια εγγραφής. Δεν μπορεί να μην το κάνει. Όσο πιο πολύ το κάνει για να δει αν υπάρχει κάποιος εκεί  έξω που να την αγαπάει χωρίς να τον νοιάζει η μύτη της, τόσο παγιδεύεται στην επιφάνεια των πραγμάτων. Δεν θέλει να το κάνει αλλά το κάνει…
Η εγγραφή είναι μια διπλή επένδυση του έξω-μέσα με ένα «ή» στη μέση. « Ή αυτό, ή το άλλο…», «ή με θέλει ή δεν υπάρχω…». Τίποτα από τα δυο δεν ισχύει αλλά παραμένει η επένδυση και των δυο επιλογών. Μένει ένα σκέτο «ή» σαν κραυγή. Ένα «ή» αποστεωμένο διαστροφικά. Σαν οδοδείκτης που οδηγεί σε αδιέξοδο. Όταν συναντάμε μια τέτοια διασταύρωση «ή» το ένα, «ή» το άλλο, τότε διαγράφονται και τα δυο όπως επενδύονται και τα δυο. Τα απομεινάρια της διαγραφής και της επένδυσης τα κουβαλάς πάνω σου σαν μισοτελειωμένο σενάριο που σε τραβάει πίσω, στην κοιλιά του κήτους, στην κοιλιά του matrix. Τότε είναι που το σώμα βγάζει ένα σύμπτωμα σεναρίου, μια συναισθηματική σκλήρυνση. Σκληραίνει η όψη του προσώπου, χλομιάζει και η μύτη γίνεται σουβλερή μπροστά στον καθρέφτη. Τι να πιστέψει; Αυτό που βλέπει ή αυτό που βλέπουν οι άλλοι; Η μύτη γίνεται και αυτή ένα σημείο στην επιφάνεια του σώματος. Διογκωμένο ή μη. Η σκλήρυνση πολλαπλασιάζεται και σε άλλες επιφάνειες που προεκτείνουν την μύτη. Τώρα ο γατούλης έχει βγάλει ένα εξόγκωμα στην μύτη. Τρέχει τον γατούλη στον γιατρό. Έχει εγκλωβιστεί σε ένα τετραγωνικό επιφάνειας, έχει γίνει όλη μια σουβλερή μύτη και ταυτόχρονα σκέφτεται την μύτη του γατούλη που έχει ένα ύποπτο εξόγκωμα. Αυτές οι μύτες την πάνε ασυνείδητα πίσω… σε άλλες εγγραφές επιφανειών «αχ, αυτή την μύτη να μην είχες…» της  έλεγε η μάνα της που είχε ακριβώς την ίδια μύτη. Τρέχει πανικόβλητη στους «ψ» ξεθεωμένη από μια παράξενη κούραση και εκείνοι της βάζουν επιπλέον ασκήσεις για το σπίτι, της βάζουν να κάνει λίστες προτεραιοτήτων και ήδη παθαίνει σκλήρυνση συναισθημάτων και μεταλλάσσεται σε ψυχαναγκαστική. Γίνεται το ακριβές αντίγραφο του «ψ» που την κινεί σαν μαριονέτα και εδώ αρχίζουν οι πιο σοβαρές μεταλλάξεις.
 Ποιον να πιστέψει; Τους ενσαρκώνει όλους. Τους «σκοτώνει», και μπαίνει στη θέση των θέσεών τους. Γίνεται αυτό που δεν κολλάει.  Παρατηρεί ότι και η κολλητή της έχει παρόμοιο θέμα με εκείνη. Εκτός από τη μύτη είναι πολύ παχιά και δεν κολλάει το μικρό καλαίσθητο κεφάλι της με το υπόλοιπο σώμα όπως και της ίδιας.
«Τίποτα δεν είναι ωραίο πάνω μου αφού υπάρχει αυτή η μύτη, το πάχος…» μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια. Η μύτη, όχι σαν μερικό αντικείμενο αλλά σαν επιφάνεια ή διαφάνεια του κακού την στοιχειώνει. Μια μηχανή του κιμά (λιβιδινική τρέλα) τα κάνει όλα κιμά. Επαναληπτικά αναπαράγει την ίδια τερατώδη παραμόρφωση που απορροφά ό,τι έχει απομείνει από το σώμα.  Η λιβιδινική μηχανή κόβει και ράβει σημαίνουσες αλυσίδες όπως η μηχανή που κόβει φέτες τυρί για τοστ ή ζαμπόν. Σιγά σιγά σκέφτεται μηχανικά, μιλάει μηχανικά μόνο για αυτή την μύτη και μετατρέπεται σε μια μηχανική κούκλα που εκτελεί μηχανικές κινήσεις. Το σημαίνον «μύτη» ίπταται μακριά από το σώμα και ταυτόχρονα ρουφάει το σώμα στην δίνη του.
 Την έχει καβαλήσει η «μύτη» και ζει εκτός χρόνου και χώρου. 

photo gianpal333

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ



Πως αποβλακώνονται οι άνθρωποι; Δεν σκέφτονται, δεν αναλύουν, δεν θέλουν να θυμούνται κτλ. Θα ακολουθήσω λίγο την σκέψη του Jean-Francois-Lyotard (The Inhuman) και θα την προχωρήσω αναλυτικά στο «τώρα». Για τον Lyotard στη θέση της σκέψης έρχεται μια πλήρης πληροφορία, κάποιες αφηγήσεις που σαν χρονικά φίλτρα μεταμορφώνουν κάθε συμβάν σε μικροενότητες πληροφοριών με καθορισμένο νόημα. Συμφωνώ και επαυξάνω.  Έτσι μαζεύουνε στιγμές και τις κάνουνε «πληροφορία» που σε αφορά. Έτσι εξαφανίζουν ταχυδακτυλουργικά και τον χρόνο με την γνωστή θρησκευτική μέθοδο του Προκαθορισμού. Με μια προτεσταντική μανία ψυχαναγκαστικού τύπου μαζεύεις χρόνο και χρήμα, τον αποθηκεύεις για να έχεις απόθεμα και τα κρατάς όλα αδρανή σε αυτοσχέδια στοκατζίδικα!  Σε μαθαίνουν να ελέγχεις ήδη το μέλλον σου από το παρόν σου για να μην σε βρει καμιά στραβή και πριν το καταλάβεις δεν έχεις πια μέλλον, ούτε καν παρόν. Είσαι κι εσύ μέρος του στοκατζίδικου.
«Τι γίνεται μετά;»
photo gianpal333

Δεν υπάρχει μετά γιατί θα πρέπει να το έχεις προβλέψει από πριν! Τίποτα δεν αφήνεται να αναπνεύσει στο άνοιγμα του χρόνου, στο συμβάν, στο μη προβλέψιμο. Τότε αν είσαι ακόμη άνθρωπος και δεν έχεις μεταλλαχθεί σε ανθρωποειδές θα αγχωθείς. Το άγχος όμως το ταυτίζουν πια ψυχιατρικά με την κατάθλιψη και το κυνηγάνε με φάρμακα που σε στέλνουν σε ένα λήθαργο ανελέητο, σε ρίχνουν κάτω από την κούραση, κόβουν την λίμπιντο και κάθε ερωτική επιθυμία, και καταλήγεις χωρίς αίσθηση του χρόνου με αρχές άνοιας! Αν παραπονεθείς για τα συμπτώματα που έβγαλες ξαφνικά σε παραπέμπουν στην αγχώδη διαταραχή σου και όχι στις παρενέργειες των φαρμάκων. Μπορεί και να σου αυξήσουν την δοσολογία. Ο εθισμός δεν σε αφήνει και ο φόβος για ένα μέλλον που το ξέρεις ήδη σε ρίχνει σε μικρές διάσπαρτες ψυχαναγκαστικές μανίες για να ξεχνάς ότι δεν ζεις. Στέκεσαι μπροστά στο κουνουπίδι, στην πατάτα, στον πάγκο με τους μαϊντανούς και για σένα καθένα από αυτά αποκτά υπερβατική αξία. Η πολυθρόνα γίνεται ιερή, το φωτιστικό πιο πολύτιμο και από τον ήλιο. Τα σταγονίδια που πέφτουν από το κλιματιστικό υπερβαίνουν τις ριπές του ανέμου και σε δροσίζουν καλύτερα.
  Όλα γίνονται είδωλα και φετίχ στη σοδομιστική λογική των «δομών» την ώρα που ακούς «μην δίνεις για να μην δοθείς» και «κράτα για να έχεις!». Έτσι χάνεις την ανθρωπιά σου και γίνεσαι σιγά σιγά ασπόνδυλο ή χταπόδι ή ακόμα και σουπιά…!